TINGOYESA

Mediterrane Mini-ezels, Kunekune varkens, Herdwick schapen en meer

TUINVOGELS

Oud Nieuws 2012 en 2013

17-11-2013 Eigenlijk zouden we Debbie (De Willco State Jenny VI) vandaag naar Ottersum in Limburg brengen voor haar date met de knappe zwartwitte beer Huub (High Park Tutaki XXV), maar eergisteren werd ze - wat eerder dan verwacht- al berig. Dus werd ze 's avonds, na het werk, zonder pardon in de bestelbus getild (met dank aan sterke buurman Kees!) en in allerijl naar Limburg gereden. Huub begroette haar opgetogen en gedroeg zich (ondanks zijn modderpoten) als een echte gentleman, dus ik liet onze blondine daar met een gerust hart achter.



   

Een erg fraaie combinatie vinden wij, 2 heel mooi gebouwde gezonde varkens met beiden een supervriendelijk, rustig karakter. Het inteeltpercentage is slechts 2.72%. Gisteren ontvingen we vanuit Limburg al hoopvolle berichten en foto's. Huub doet z'n best, maar Debbie speelt nog een beetje "hard to get"...het is natuurlijk een provinciaals meisje en vanzelfsprekend keurig opgevoed, dus ze laat zich niet zomaar dekken. Maar dat komt vast wel goed.

 



3-11-2013 Herfst. Vandaag mochten de varkentjes in de tuin loslopen om de vele eikels en de laatste valappeltjes en -peertjes op te ruimen.

  
 

Voorbijgangers keken wel op van die kleurrijke varkentjes in de voortuin. Het is ook een erg gezellig gezicht. Over een paar weken gaan de twee dames weer uit logeren naar een knappe beer. Binnenkort meer informatie.


  


2-11-2013 Er is nog wel meer gebeurd hoor, die afgelopen (na)zomer. Never a dull moment als je veel dieren hebt. Je houdt alleen haast geen tijd over om er ook nog over op je website te schrijven. Zo heeft Charlie ons de laatste tijd aardig beziggehouden. Na zijn castratie is hij nog minstens even nerveus, letterlijk jachterig, als tevoren. Die enkele hersencel die voor zijn castratie niet op jagen gericht was, is door die ingreep ook nog eens op non-actief gesteld, dus nu draait echt zijn hele bestaan om jagen. Hoewel we uitlaatplekken proberen te zoeken waar weinig wild voorkomt, moeten we in het bos toch nogal eens lang wachten voordat hij weer opduikt. Hij is in principe heel gehoorzaam, maar "once the nose goes to the ground, the hearing goes off..." Thuis zit hij urenlang klappertandend van spanning voor het raam te kijken naar de vogeltjes, kippen, eekhoorntjes en katten die buiten rondvliegen en -lopen. Hoewel hij met ze is opgegroeid, kan hij de katten maar niet met rust laten. Jazz heeft het er vaak moeilijk mee; haar moeten we af en toe bevrijden wanneer ze door Charlie in een hoek gedreven is. Bram kan er beter mee omgaan. Misschien door zijn moeilijke jeugd (hij verloor zijn moeder toen hij 3 dagen oud was) is hij zelf nogal, eh, pittig zal ik maar zeggen. Wie hem dwarszit kan een mep verwachten, en als hij in een slechte bui is kan echt iedereen een knal van hem krijgen. We noemen hem dan ook vaak "de terrorist", of (misschien niet erg politiek correct) Ibrahim.


Jazz      Bram/Ibrahim       Katrien

Ook de kippen hebben het zwaar te verduren van Charlie. Onze favoriete knuffelkip Katrien heeft al twee serieuze near-dead-experiences aan hem te danken, en het is meer geluk dan wijsheid dat ze het er steeds toch nog (net) levend vanaf gebracht heeft. De stand staat inmiddels op 3 door Charlie vermoorde kippen. Afgelopen week hebben we nog soep moeten maken van een van onze fraaie dubbelgezoomde Barnevelders. Heerlijke soep overigens, maar het was wel een mooie goed leggende kip, dus niet echt de bedoeling. Charlie weet heel goed dat het niet mag en het zal dan ook nooit gebeuren wanneer een van ons erbij is....  Hij had eigenlijk Dexter moeten heten; voor wie de TV-serie Dexter kent: hij heeft nu eenmaal een "Dark Passenger"...
Andere honden interesseren hem niets, daar loopt hij met een boog omheen. En hij blijft, ook na de castratie, echt broodmager (in tegenstelling tot Gerrit). We moeten moeite doen om er eten in te krijgen. Des te vreemder is het, dat het weinige dat hij naar binnen werkt, hem onlangs behoorlijk in de problemen bracht. Na een aantal dagen niet eten, overgeven en nog verder vermageren (en natuurlijk zoals altijd in het weekend) brachten we hem toch maar naar de dierenarts. De rontgenfoto toonde een flinke kiezelsteen in zijn darmen. Heel vreemd voor een hond van drie; meestal zijn 't puppies die zulke rare dingen doen, maar hoe dan ook, het ding moest eruit (operatief); de rekening van de dierenarts bedroeg 611 euro nog wat. Duur steentje. Iemand geinteresseerd misschien om er een sieraad van te laten maken?
Wij hopen ondertussen maar dat Charlie er geen gewoonte van maakt, want dat zal vrees ik al gauw ons faillissement betekenen.

   



1-11-2013 De afgelopen zomer hadden hoornaars hun nest gemaakt in een terraskacheltje achter ons huis. Hoornaars (Vespa crabro) zijn grote wespen, meer dan twee keer zo groot als een gewone wesp, met een opvallend hard zoemgeluid en een roodgele kop en borststuk.

 


Hoewel ze er tamelijk angstaanjagend uitzien en ook zo klinken wanneer ze voorbijvliegen, zijn ze minder opdringerig en agressief dan gewone wespen. Ze kunnen wel lelijk steken. Zowel Gerrit als Charlie hebben dat aan den lijve ondervonden toen ze zo nodig het nest moesten inspecteren. Maar hoornaars steken niet snel, en houden bovendien gewone wespen weg omdat ze daarop jagen. We besloten dus in eerste instantie dat ze mochten blijven; dan maar een zomer het terraskacheltje niet gebruiken. Na de zomer sterft zo'n volk, en het nest wordt niet hergebruikt, dus volgend jaar zou het probleem vanzelf opgelost zijn, dachten we. Helaas bleek dat hoornaars de vervelende gewoonte hebben om naar het licht te trekken. Wanneer we 's avonds buiten zaten en de terraslamp aandeden, zoemden daar binnen de kortste keren tientallen hoornaars omheen. Dat zit toch niet zo prettig. Na ampel beraad werd dus toch maar de ongediertebestrijder van de gemeente gebeld. Gelukkig was deze man een natuurliefhebber, die graag met ons meedacht om een manier te vinden het nest toch te sparen. Hij dacht dat verplaatsen naar achterin de tuin wel mogelijk was. In een soort imker-outfit heeft hij de terraskachel dichtgestopt, 30 meter naar achteren gesjouwd en weer geopend. De hoornaars toonden zich "not amused", maar legden zich al snel bij de nieuwe situatie neer. Enkele dagen zoemden er nog een aantal op de oude plek (ons terras) rond, daarna was de overlast over. Het nest functioneerde op de nieuwe plek gewoon door, met druk af- en aanvliegend verkeer. Inmiddels (begin november) is er overigens nog maar weinig activiteit waar te nemen. Ben benieuwd wat we straks (als we na een aantal nachtvorsten durven te kijken) in het kacheltje aantreffen!  In elk geval, mocht je ooit eens met een soortgelijk probleem geconfronteerd worden: een hoornaarsnest kun je dus met succes verplaatsen.

 

Tja, de actiefoto's van de heldendaad van onze gemeentelijke ongediertebestrijder vallen een beetje tegen. Dat komt omdat de fotograaf zich heel laf binnen, achter de tuindeuren teruggetrokken had.

11-8-2013  Kunekunes kunnen soms plotseling kale plekken krijgen. Je ziet dat aan de foto's van Dolores van de afgelopen maanden: toen ze drachtig was en later toen ze biggen had, had ze niet zo fraaie kale plekken op haar schouders. Beginnende kunekune-eigenaars maken zich daar wel eens zorgen om, maar het komt allemaal vanzelf weer goed: inmiddels heeft Dolores weer een weliswaar kort en glad, maar mooi aaneengesloten zomervachtje. En ze is weer dikke maatjes met Debbie!

 


3-8-2013 Er valt niet zoveel nieuws te melden hier, behalve dat alle biggen inmiddels weg zijn. En dat ze het alle 10 bij hun nieuwe eigenaars prima maken, blijkens de e-mails en foto's die we toegestuurd krijgen.  In de tussentijd hebben wij een prachtige reis naar Sri Lanka gemaakt, en omdat deze site veel door natuur- en dierenliefhebbers wordt bekeken, hierbij een paar foto's van Srilankaanse dieren. (Helaas zijn ook hier door de overgang naar MijnWebsite een aantal foto's verloren gegaan....)


                      


30-6-2013 Inmiddels zijn 8 van de 10 biggen naar uitstekende nieuwe adressen vertrokken. De twee kleinste biggen, dochters van Debbie, zijn ook al verkocht maar blijven nog heel even bij hun moeder. Zo kunnen we geleidelijk "afkicken".

 

Onze ongenode huisdieren maken het ook uitstekend. Zo ongeveer 90% van onze kersen, bessen en aardbeien wordt verorberd door een leger aan fruitdieven, van weekdieren en insecten tot vogels en zoogdieren (woelmuizen, konijnen). De kraaien stelen onze eieren, peren en appels en de mollen zorgen ervoor dat onze tuin er geen dag hetzelfde uitziet. Allerlei mollenbestrijdingsmiddelen, van klemmen tot carbid, gaven geen of slechts heel tijdelijk resultaat. We kunnen er maar beter aan wennen. Het scheelt al dat we het niet meer over ons gazon hebben, maar over ons grasveld. Dat schept minder hoge verwachtingen.



Gerrit en Charlie zijn na hun castratie nog even levendig als voorheen, al doet onderstaande luie foto van Gerrit misschien anders vermoeden. Gelukkig kunnen we melden dat de ballen niet voor niets gesneuveld zijn. De eerste twee of drie dagen na de ingreep stonden de heren elkaar nog regelmatig naar het leven, maar daarna was kennelijk de testosteronspiegel zover gedaald dat alle rivaliteit plots verdwenen was. Alles is weer pais en vree, ze spelen wederom gezellig samen, en maken geenszins de indruk dat ze iets missen (zolang je niet tussen hun achterpoten kijkt natuurlijk). Gerrit loopt weer als vanouds hele dagen met een grote glimlach te kwispelen, wat hem laatst nog de opmerking "wat een blije eikel" opleverde. Onze stiekeme hoop dat ook Charlie's overdreven grote jachtpassie door de castratie zou afnemen, bleek helaas ijdel. Nou ja, je kunt niet alles hebben. We zijn allang erg blij dat we niet nog jaren met twee oorlogvoerende huisgenoten moeten leven.
Ik geef het - als man zijnde - niet graag toe, maar het valt niet te ontkennen: in elk geval in dit verhaal was testosteron zonder meer de bron van alle kwaad. Bij onze rammen was castratie ook al het recept voor vreedzaam samenleven. Misschien mag je dat niet generaliseren of extrapoleren naar andere diersoorten zoals de mens, of naar de wereldgeschiedenis, maar als ik heel eerlijk ben, denk ik eigenlijk dat het wel zo in elkaar steekt. Castratie van alle mannelijke wereldleiders is de juiste weg naar wereldvrede. (Nee dames, alleen maar vrouwen aan de macht is echt geen oplossing; dankzij onze Malamute teven en Kunekune zeugen weten we, dat ook vrouwelijke hormonen voor oorlog kunnen zorgen!)


9-6-2013 Dolores en Debbie, ooit dikke vriendinnen, bejegenden elkaar na hun bevalling opeens erg onvriendelijk, en moesten dus apart worden gehouden. Een paar weken geleden probeerden we de twee dames toch maar weer eens bij elkaar te zetten. Dat was geen succes; binnen 5 minuten moesten we (onder het oog van vele verontruste, op het oorverdovende gegil afgekomen buurtbewoners) twee bloederig bekraste opgewonden zeugen weer zien te scheiden. Dat was niet onmiddellijk voor herhaling vatbaar; aan de andere kant waren we het gesjouw de hele dag met emmers voer en water naar 3 verschillende varkensweilanden (Dolores + biggen, Debbie + biggen en de 2 borgen) ook wel een keer zat. Je krijgt er zulke lange armen van. Dus gingen gisteren toch maar weer alle hekken open; varkens, schapen en kippen werden allemaal herenigd. Wij zweetten peentjes en stonden klaar met schotten en stokken om zo nodig te kunnen ingrijpen en bloedvergieten te voorkomen. Dat bleek nergens voor nodig. De borgen werden door de zeugen volkomen genegeerd, evenals de schapen, en Debbie en Dolores gingen, na een paar keer om elkaar heen gedraaid te hebben, gezellig rug aan rug hun biggen liggen zogen. Dezelfde avond lagen 14 varkens op een grote hoop te slapen. Een verademing, alle dieren weer vreedzaam samen. De borgen Dirk en Dexter zijn opvallend tolerant ten opzichte van de biggen, zelfs als die op hen klimmen, in hun neuzen bijten of per ongeluk even proberen of een borg ook melk geeft.

 

 

  
 
  

Allerlei oudervogels komen inmiddels met hun kroost tevoorschijn, mussen, mezen en merels, een prachtig gezicht. De grote bonte spechten poseerden heel vriendelijk voor het keukenraam.

   

  

4-6-2013 Nog wat foto's van het tiental. Ze zwerven het hele terrein over en gaan regelmatig op bezoek bij de schapen, de kippen en de borgen Dirk en Dexter.

 

 

 

Vandaag zijn onze bracchi Gerrit en Charlie gecastreerd. Voor Gerrit bestond er al geruime tijd een medische reden hiervoor, hij had namelijk regelmatig urineweg-/prostaat-ontstekingen. Voor Charlie was er ook wel een (overigens niet zo harde) indicatie, want hij had een niet ingedaalde teelbal. Zo'n testikel heeft een wat verhoogd risico om kwaadaardig te worden, en zou dus eventueel ook beter verwijderd kunnen worden. De dames hier in huis hadden helemaal geen moeite met dit behandelvoorstel van de dierenarts, maar het baasje wel, dus hebben we het nog een poos volgehouden met nu en dan een kuur antibiotica voor Gerrit. Helaas ontstond er de laatste tijd ook een dominantiestrijd tussen de beide heren en vlogen ze elkaar steeds vaker in de haren. Het werd er bepaald niet gezelliger op. Daardoor hadden we geen keus meer. Beide heren hebben de ingreep goed doorstaan. Nu maar hopen dat het geknok nu ook afgelopen is!



Het "medical pet shirt" dat moet voorkomen dat hij aan zijn hechtingen likt, bevalt Charlie helemaal niet.
 


3-6-2013 Inmiddels zijn alle biggen gereserveerd. Ze ontwikkelen zich voorspoedig en zullen eind juni vertrekken naar hun enthousiaste nieuwe eigenaars.

   


19-5-2013 In het kader van de socialisering, en omdat het zo leuk is, krijgen de biggen veel aandacht. Op schoot zitten vinden ze het toppunt van genieten. Hieronder een fotoserie die ik vandaag maakte, met dochter Marlou. Zijn dat "lucky pigs" of niet! Bijrollen: herdwickje Nanke en onze knuffelkip Rikie (en ikzelf).

   

   

 

   

  



   


   
 

18-5-2013 Vandaag hebben verschillende nieuwe baasjes kennisgemaakt met hun toekomstige kunekunes. De biggen van Dolores zijn ruim 2 1/2 week oud en Debbie's biggen precies 2 weken. Het duurt dus nog 5 à 6 weken voordat ze naar hun nieuwe adressen mogen. Maar ze zijn al wel oud genoeg om uitgebreid te knuffelen. Ze vinden 't heerlijk om geaaid te worden.

  



17-5-2013 Het kroost groeit als kool.


  

 

 

7-5-2013 Dolores en Debbie konden altijd prima met elkaar overweg, maar nu ze beiden biggen hebben doen ze - door het hek heen - bepaald niet zo aardig tegen elkaar. Uit angst dat de kleine biggen in een schermutseling tussen de moeders gemangeld worden, houden we ze dus nog maar even apart. Dolores heeft het voorste deel van de stal met vrije uitloop naar modderpoel en weiland. Debbie heeft vanuit het achterste deel van de stal geen vrije uitloop. Dat is wel een beetje sneu voor haar. Dus wordt ze elke dag minstens één keer uitgenodigd in de achtertuin om even lekker te kunnen scharrelen.

  

 

Poepen op een luchtig gazon is toch een stuk prettiger dan in zo'n bedompte stal. De baas ruimt 't wel weer op terwijl moeder en dochters verder scharrelen... hij is 't niet anders gewend.

 

Het dagelijkse wellness arrangement omvat natuurlijk een lekkere massage, een modderbad en een fijne rub-sessie.

 

  

In het aangrenzende weiland hoedt en voedt Dolores ondertussen haar kroost. Door het gaas heen wennen Debbie en Dolores geleidelijk weer aan elkaars gezelschap. De biggen trekken zich van het ijzeren gordijn overigens niets aan en buurten gezellig bij elkaar. Dat vinden de moeders niet erg.

 

  

Links: Debbies biggen; Rechts: het verschil tussen een 8 dagen oude big van Dolores en een 3 dagen oude big van Debbie laat zien hoe snel de biggen groeien.

  


6-5-2013   Dolores' biggen in de ochtendzon.


5-5-2013 Debbie heeft ons lang in onzekerheid gehouden of ze wel of niet drachtig was. Ze groeide niet opvallend en gedroeg zich in april zelfs even erg berig, zodat we dachten dat ze waarschijnlijk leeg was gebleven. Maar de laatste dagen namen haar buikomvang en uiers flink toe en toen er gisteren wat melk uit haar tepels kwam, hebben we snel een tweede kraamstal ingericht naast die van Dolores. Net op tijd, want een paar uur later werden 3 mooie zeugjes geboren. Ook allemaal met piri's (kwastjes onder de kin, een nutteloos maar aardig raskenmerk van kunekune varkens, al hebben niet alle kunekunes ze).

 


3-5-2013 De biggen zijn naar buiten geweest. Eerst voorzichtig, dicht bij de stal, onder het toeziend oog van mama Dolores.

 

Er valt vanalles te ontdekken, en er wordt kennisgemaakt met de buren.

 

De eerste ontdekkingsreis in weiland en modderpoel.

 
 

Overigens: er zijn nog enkele biggen te koop, zowel geltjes als beren/borgjes. Natuurlijk met stamboom. Alle biggen hebben piri's, en worden voor ze vertrekken door de dierenarts nagekeken, ontwormd en indien gewenst gechipt. En leuke Herdwick lammetjes kunnen ook nog gereserveerd worden. Bij voorbeeld dit stoere rammetje Pascal (rechterfoto), een heel mooi ramlam al zeggen we het zelf.

  

2-5-2013 Gisteren is schaapsscheerder Jorick ten Brinke ( www.dierendiensten.nl ) langsgekomen om onze schapen weer te scheren. Hij doet dat rustig en zorgvuldig, en bekapt ze meteen ook even.

   
 

De Herdwicks zien er altijd weer extra "schattig" uit als ze net geschoren zijn. De Schwarznasen niet.

 



1-5-2013  De biggen worden steeds pittiger en stoeien soms al flink met elkaar. Af en toe trekt mammie Dolores zich even terug om te plassen, en gaat dan meteen ook maar lekker een kwartiertje te zonnen aan de modderpoel. De biggen kruipen dan op een kluitje om elkaar warm te houden. Maar het grootste deel van de dag is Dolores een toegewijde moeder.



    


30-4-2013 Koninginne/koningsdag. Dolores oranje biggen  (en 1 wit-zwarte) zijn 1 dag oud.

  

 
 

 

29-4-2013 Daar zijn ze dan: de 7 biggen van Dolores:

  

  

28-4-2013 Gisteren was Dolores uitgerekend. Tot vanochtend echter nog geen enkel teken van een naderende bevalling. Haar buik is zo dik dat hij bijna de grond raakt.
Vanmiddag is ze wat onrustig en komt er een druppeltje melk uit haar tepels. We houden haar scherp in de gaten. Spannend!

  


22-4-2013 De dochters van Cathy hebben inmiddels de namen Tingoyesa Puck en Tingoyesa Peggy gekregen. Puck (Puk) is natuurlijk het kleintje. Zoals we gewend zijn worden de lammeren probleemloos in de kudde geaccepteerd, ook door vader Boris en de drie hamel - "ooms".


Vanochtend kregen ze gezelschap van de twee zoons van Bella, Tingoyesa Pascal en Tingoyesa Peter. 2 forse stoere rammetjes.


Nu al is het verschil tussen ooitjes en rammetjes te zien: let maar eens op de ramsneus van Pascal (links) in vergelijking met het neusje van Peggy (rechts):

  

Nog geen dag oud, zitten de heren al vol levenslust:


20-4-2013 Eindelijk echt lente! Gisteravond zijn onze eerste lammetjes van 2013 geboren: de dochters van Cathy. De bevalling verliep heel vlot; binnen anderhalf uur nadat we merkten dat Cathy zich afzonderde van de andere schapen, kwamen beide ooilammeren zonder hulp ter wereld. Cathy is ook nu weer een zorgzame moeder. Lam nummer 2 is duidelijk kleiner dan haar zusje, maar doet 't verder goed.

    19-4-2013

   20-4-2013
 

 

1-4-2013  In het januarinummer van "Het Schaap" verscheen een artikel over onze dieren:

  


11-3-2013  Na 5 jaar lang onze tuin te hebben gemeden, bezoeken zowel "gewone" sijzen als barmsijzen nu opeens elke dag onze voerplaats. Het wordt hier steeds kleurrijker. Hieronder links barmsijs man en vrouw, midden sijs en barmsijs (ter vergelijking), en rechts kibbelende groenlingen ("kibbelingen"). Je vraagt je af waarom groenlingen in groepen leven, want ze hebben voortdurend ruzie. Maar het is wel een mooi gezicht, al dat groengele gefladder.

     

Dat gekrioel van vogeltjes trekt natuurlijk ook rovers aan. Gisteren probeerde deze sperwer een sijsje voor het ontbijt te verschalken.

      
 

10-3-2013 Ik heb een aantal foto's op de site vervangen door enkele van de prachtige foto's die Maricela Broekman in 2011 van ons huis en have maakte. We hebben er lang op moeten wachten, maar 't was het waard, bedankt Maricela!

        


       


       


        


       


       
foto's MB

 

12-2-2013 Toen ik vanochtend op mijn werk trots de foto's van "mijn" barmsijs liet zien, sprak een van mijn collega's laatdunkend over een "mussig beestje".  Tja, natuurbarbaren.. Gelukkig landde er vanmiddag een nog spectaculairder uiziende gast op onze voederpaal. Deze was zo vriendelijk om ook nog eens lang genoeg te blijven zitten zodat ik wat foto's kon maken, waarmee ik mijn collega morgen (figuurlijk natuurlijk) om de oren kan slaan.
Hier is niks mussigs aan, toch?!

  
Appelvink

  
 


 

10-2-2013 Gisteren heb ik Dolores en Debbie weer opgehaald uit Hem. Na de dekkingen op 2 en 7 januari zijn ze niet meer berig geworden, dus waarschijnlijk drachtig. Ik heb ook geprobeerd wat mooiere foto's van beer Bas te maken. Hij had helaas geen zin om netjes te poseren, dus het perfecte staatsieportret zit er nog niet bij. Maar onderstaande foto's geven een aardige indruk van dit mooie varkentje met zijn rode krullen en prachtige grote oren.

   

 



Bij thuiskomst in Nijverdal wachtte de kunekunemeiden niet het warme welkom waarop ze volgens ons eigenlijk wel hadden mogen rekenen. Dirk en Dexter waren helemaal niet blij ze terug te zien, en ontzegden hen keihard en onverbiddelijk de toegang tot het nachthok. Ze moesten de nacht maar buiten doorbrengen, en tot overmaat van ramp ging het ook nog eens sneeuwen. We hebben de heren eens ernstig toegesproken en uitgelegd dat je zo niet met zwangere dames omgaat, en uiteindelijk streken ze over het hart en mochten de zeugjes in een hoekje van de hooiberg slapen. Maar gezellig met z'n allen op een grote hoop in het stro, dat is er nog even niet bij. Waarschijnlijk moeten ze eerst weer aan elkaars geur gewend raken. Gelukkig scharrelden ze vandaag al wel weer vreedzaam groepsgewijs rond.

     

Nog wat winterse plaatjes van de veestapel:

Debbie   Dolores

   

 


Vanmorgen zat er op onze voederplaats voor het keukenraam een gast die we nog niet eerder hadden gezien: een barmsijs. Ik weet niet of echte vogelaars ervan onder de indruk zijn, maar wij vonden het wel een bijzondere eer.

 


19-01-2013
  In december j.l. brachten we onze kunekune zeugjes Dolores en Debbie naar het Noordhollandse Hem. Een lange reis, dat vonden de dames ook. De zindelijkheid die onze varkentjes gewoonlijk eigen is, kwam er zelfs door in het gedrang. Onze bestelbus heeft er nog weken naar geroken. Natuurlijk hadden we ook veel dichter bij huis wel een knappe stamboekbeer kunnen vinden. Het beertje Bas (De Weidonk Andrew I) past echter qua type en bloedlijn bij beide zeugjes het beste, en levert in beide combinaties een fraai laag inteeltpercentage van minder dan 2% op. Dat konden we dichter bij huis niet bereiken. Het is bovendien een heel mooi beertje, ginger en zwart met een beetje creme, fraai gebouwd met mooie rechte pootjes en goede  sterke voeten, een expressieve kop en een heel vriendelijk, toegankelijk en open karakter. Debbie en Dolores namen vrijwel probleemloos hun plaatsen in in de nieuwe groep, waar naast Bas ook zijn gecastreerde broertje en de bonte zeug Klara (dochter van onze Daisy) deel van uitmaken. Een beetje gekibbel in het begin hoort er altijd wel bij, maar met wat winterwortels was de aandacht snel naar vreed(t)zamer zaken afgeleid, en al voordat wij weer thuis in Nijverdal waren, lag naar verluidt het vijftal in Hem op een grote gezellige hoop in het stro te slapen. Helaas was ik mijn fototoestel vergeten; daarom op dit moment alleen een paar niet zo mooie foto's van mijn mobiele telefoon. Te zijner tijd volgt wel een mooier portret van casanova Bas. Inmiddels ontvingen we bericht uit Hem, dat Dolores op 2 januari is gedekt en Debbie op 7 januari. Wij duimen dat ze op 23 en 28 januari niet opnieuw berig worden; in dat geval verwachten wij eind april, begin mei prachtige biggen!


Deze foto's zijn helaas verloren gegaan bij de conversie van de website in 2015.


Waarom we zo'n belang hechten aan dat lage inteeltpercentage? Vrijwel iedereen weet, dat met het toenemen van het percentage inteelt de kans op erfelijke afwijkingen toeneemt. Minder bekend is, dat met het stijgen van het inteeltpercentage ook de vitaliteit van het dier afneemt: de zogenaamde inteeltdepressie. Hoe hoger het inteeltpercentage, des te lager de vruchtbaarheid en, nog belangrijker, de gemiddelde levensverwachting. In een kleine populatie, zoals de nederlandse kunekunes (minder dan duizend dieren) is een hoog en stijgend inteeltpercentage vrijwel onvermijdelijk, wanneer daar niet streng op gelet wordt. De rasvereniging KKVN maakt gebruik van het fokprogramma ZooEasy, waarmee verwantschapscoefficienten en inteeltpercentages kunnen worden berekend. Daarmee (en met het zo nodig importeren van "nieuw bloed") wordt de populatie gezond gehouden. Daarom raden wij iedereen dringend aan om alleen geregistreerde kunekunes met stamboom te kopen. Natuurlijk kunnen ook stamboomloze dieren lief, mooi en gezond zijn. En zelfs raszuiver, al is dat niet aan te tonen. En een dier met stamboom kan ook problemen vertonen, ziek worden of te vroeg overlijden. Het is echter een gegeven dat binnen zo een zo kleine groep als de stamboomloze kunekunes inteeltproblemen een enorm gevaar vormen. Het lidmaatschap van de KKVN kost een paar tientjes, en een big met stamboom is wellicht ook wat duurder dan zomaar een big. Maar dat is het dubbel en dwars waard! Je leest wel eens op sites zoals Marktplaats opmerkingen als : "Dat onze dieren geen stamboom hebben, betekent niet dat wij maar raak fokken". Ik geloof best dat deze mensen dat oprecht menen, dat ze niet fokken met zieke dieren en niet bewust met verwante dieren. Maar vaak wordt wel toom na toom met dezelfde ouderdiercombinatie gefokt, en worden zo vele tientallen nauw verwante biggen zonder enige registratie door het hele land verkocht. De eigenaar van zo'n ongeregistreerd zeugje in Brabant, die "voor de zekerheid" er maar een beertje uit bij voorbeeld Drente bij zoekt, denkt misschien dat dan de kans op inteelt klein is; in werkelijkheid is de kans levensgroot dat beide dieren nauw verwant zijn, misschien wel broer en zus. De kunekune is nu nog een heel gezond ras met weinig erfelijke problemen. Dat willen we natuurlijk zo houden, en dat kan alleen wanneer binnen het stamboek
wordt gefokt. Dus, overweeg je kunekunes aan te schaffen, koop dan geen dieren zonder stamboom!

1-12-2012 KOMEN EN GAAN
Even bijpraten; het is alweer (te) lang geleden dat ik deze site heb bijgewerkt. Zoals aangekondigd zijn in juli de ouessant-ooitjes Eva en Elsje met hun dochters Margriet en Madelief en het oueswickje Alexia Naar een nieuw adres vertrokken. We hebben dit vrijmoedige, aaibare vijftal met gemengde gevoelens weggebracht naar het Drentse Ees. We missen ze wel, maar nu kunnen al onze schapen weer samen in de wei en kunnen er geen ongelukken meer gebeuren met een te grote ram en een te klein ooitje. De dames zijn terechtgekomen op een mooi plekje, waar ze aan aandacht niets tekort zullen komen. Hieronder foto's van hun kennismaking met de nieuwe bazin en weidegenoten.

      

 
Bij de inspectie door de inspecteur van de VSS afgelopen zomer werden de herdwicklammeren Mabel, Mitch en Mike stamboekwaardig bevonden. Ook werden de volwassen herdwicks gekeurd en werd van hen een puntenbalk opgemaakt. We zijn heel gelukkig met het resultaat: Bella kreeg 82 punten en Boris 84, Cathy kreeg zelfs 85 punten en verdiende daarmee de gouden "Topdier"-sticker en een eervolle vermelding in het VSS-clubblad De Ruif: http://www.vssschapen.nl/media/downloads/Ruif%20nr%202-2012.pdf . Hier vind je overigens ook een leuk artikel over het ras herdwick. Cathy's dochter Mabel blijft bij ons, de rammetjes Mitch en Mike vonden goede nieuwe tehuizen in Balkbrug en Bronkhorst. Om onze herdwick kudde nog wat verder uit te breiden, kochten we bij Karin Wassink (Stal De Hoop) de zusjes Nienke en Nanke, twee ongelooflijk vriendelijke, rustige en zachtaardige meiskes, waar we heel blij mee zijn.

De ooilammeren Mabel, Nienke en Nanke (vlnr) samen met kunekunes Dexter en Debby

Omdat we Roderic wel een rasgenoot als gezelschap gunden (het blijft toch een slag apart, die zwartneuzen) besloten we ook Roderics dit voorjaar geboren halfbroer Wimpie, voor wie een nieuw tehuis werd gezocht, een plekje in onze kudde te geven. Wimpie kon het meteen goed met zijn grote (half)broer vinden, maar zoekt ook graag het gezelschap op van ram Boris. Niet onverstandig, lijkt ons, om meteen maar met de baas aan te pappen.

   

Tot zover het komen en gaan van de schapen. In de tuin hebben zich ook twee nieuwe stamgasten gemeld: 2 eekhoorntjes bezoeken regelmatig de voederplaats en de hazelaars in de tuin. Ze drijven de arme Charlie bijna tot waanzin, hij wil wel door het glas heen springen als hij ze door het raam bezig ziet in "zijn" tuin. Het tweetal heeft in enkele dagen tijd onze walnotenboom vrijwel volledig leeggeplunderd en de noten overal begraven; we hebben op de valreep nog net een mandje walnoten voor eigen gebruik weten te redden. Volgend voorjaar groeien er waarschijnlijk overal in het gazon en de borders walnotenboompjes. Jammer van de notenoogst, maar we vergeven het deze acrobaatjes; ze zijn zo leuk om naar te kijken...




Binnenkort meer nieuws, en dan vooral over de kunekunes. We hebben inmiddels voor Dolores en Debbie een passende date gevonden, een prachtige ginger-zwarte beer in het Noordhollandse Hem. Een hele reis voor de dames, maar dan hebben we voor beide zeugjes ook een hele mooie match, met een heel laag inteeltpercentage van minder dan 2%, wat in zo'n kleine populatie áls de nederlandse kunekunes echt niet zo gemakkelijk te realiseren is. Er hebben zich al wat
mogelijke biggenkopers gemeld, dus we hopen op een geslaagde date voor beide meiden!

30-5-2012  MADELIEF
Vanochtend beviel ons bruine ouessantje Elsje na vier kinderloze jaren probleemloos van haar eerstgeboren lam: Madelief, kerngezond en levendig. Amper een halve dag oud stuitert ze al door het weiland en beklimt ze de tegels. Zoals we gewend zijn werd ze probleemloos in de gemengde kudde opgenomen. Vooral halfzusje Margriet (het inmiddels 4 weken oude lam van Eva) is niet bij het kleintje weg te slaan.

 

De herdwick lammeren lijken enorm, vergeleken bij dit caviaatje op stelten.

 



23-5-2012  DEBBIE
Vorige week vierden we een korte vakantie op Schiermonnikoog, en brachten we onderweg ook een bezoek aan onze vrienden William en Marco van de Willco State in Nes. Daar vielen we als een blok voor de charmes van dit blonde kunekune dametje. Na onze expeditie naar de noord mochten we haar meenemen naar Nijverdal. Het is in onze ogen een prachtige kunekune, met mooie rechte pootjes, een sterke rug, mooie billen en een rastypische expressieve kop. Ze heeft bovendien een heel rustig vriendelijk karakter, en ze kan je (ons in elk geval wel) doen smelten met de blik in haar donkere langbewimperde ogen. Sprekend Deborah (Debbie) Harry, voor de jongere lezer: de zangeres van de new-wave groep Blondie, vooral bekend in de 70's en 80's van de vorige eeuw (o.m. met "Denis Denis").

   

In vergelijking met ons ginger geltje Dolores heeft ze iets langere pootjes en een wat korter neusje. We willen voor beide dames een passende beer zoeken, en zien of er voldoende potentiele biggenkopers zijn om een van beiden of allebei te laten dekken.  Belangstellenden wordt verzocht zich te melden!! Ook voor meer informatie: bel ons of mail naar: info@tingoyesa.nl

 


22-5-2012  SUMMERTIME..
Warm en zonnig. Officieel is het nog voorjaar, maar het voelt als zomer. En dat moet het ook wel zijn, want tijdens een wandeling met de honden langs de Regge hoorden we al de wielewaal (Dudeljo). In de tuin is het een herrie van jewelste doordat meerdere nesten mussen, spreeuwen en mezen tegelijkertijd zijn uitgevlogen en vliegles krijgen van hun nerveuze ouders. Op het grasveld wordt door deze en gene gezonnebaad, vooral door onze Gerrit. Deze rechtgeaarde Italiaan is een echte zonaanbidder, die het letterlijk uren volhoudt in de zon. Het liefst in gezelschap van zijn favoriete mensen, en anders maar met zijn lievelingsknuffels. En als die door Charlie gekidnapt zijn, behelpt hij zich wel weer met zijn bovenlip.

   

In het schapenweiland wordt tevreden gegraasd. De schapen zijn weer ontdaan van hun wol en voelen zich daar kennelijk opgelucht bij; wij daarentegen moeten er altijd toch even aan wennen, vooral aan die stakerige kale schwarznase.



     
 
Dit jaar hebben de schapen niet zoals gewoonlijk hun best hoeven te doen de moestuin te verruineren; een enorme hagelbui afgelopen zondag heeft de honneurs waargenomen en een behoorlijke ravage achtergelaten. Een buurtgenoot, wiens autodak in een poffertjespan was veranderd, heeft de hagelstenen opgemeten: 3,5 cm maar liefst. Onder de fruitbomen liggen de onrijpe vruchten in het gras, in de siertuin zijn de hosta's versnipperd en op de moestuin hebben vooral de rabarber, koolsoorten en allerlei jonge plantjes veel schade opgelopen. Het wordt zo langzamerhand een vertrouwd beeld in het voorjaar, zo'n platgewalste groentetuin..

  

Snel naar een vrolijker onderwerp: Tingoyesa biedt een volledig wellness arrangement voor kunekune varkens: modderpakkingen, badderen, zonnebaden en af en toe een lekkere massage:

 
 
Ja, je ziet het goed, er is een varkentje bijgekomen, een creme-kleurige deze keer. Deze knappe 7 maanden jonge blondine van de Jenny-bloedlijn luistert (nou ja..) naar de naam Debbie (naar Debbie Harry / Blondie natuurlijk) en we zijn erg blij met haar. Ze voldoet in hoge mate aan de rasstandaard en heeft een buitengewoon vriendelijk karakter. Wanneer er voldoende belangstelling voor biggen is, zullen we volgend voorjaar met haar een toompje proberen te fokken. Binnenkort meer nieuws over Debbie.

6-5-2012  INTEELT/ INCEST
Afgelopen dinsdag werden we opnieuw verrast: er liep plots een mooi klein bruin ouessant ooilam tussen de schapen, dochter van Eva en (ahum) haar zoon Felix, die we kennelijk toch net iets te lang bij zijn moeder hebben laten lopen... Dat krijg je ervan, wanneer je diverse schapenrassen apart moet houden en eigenlijk onvoldoende weilanden hebt om dat allemaal te regelen. Gelukkig is het een kerngezond, prachtig lam. Verder moest ons oueswickje (kruising herdwick x ouessant) Alexia door de veearts verlost worden van een erg groot dood lam, zodat we hebben moeten concluderen dat zij in elk geval niet opnieuw door de herdwickram gedekt moet worden. Daarom hebben we - met pijn in het hart, want ze zijn zo lief en aanhankelijk - besloten de kleine ooitjes (de ouessantjes en het oueswickje) te herplaatsen, en alleen met de herdwicks verder te gaan fokken.

 
 
Gelukkig hebben we een prima nieuw tehuis gevonden voor Alexia, Eva, Elsje en het lammetje Margriet. In de loop van juli zullen ze verhuizen naar het Drentse Borger. Misschien wel met zijn vijven, want het bruine ouessantje Elsje, dat wij (net als Cathy) voor onvruchtbaar hielden, vertoont inmiddels ook al verdachte symptomen van drachtigheid... het is kennelijk een vruchtbaar jaar.

22-4-2012  In verband met de steeds terugkerende en toenemende spam heb ik het gastenboek van de site verwijderd. Maar wil je ons iets laten weten of heb je een vraag, mail ons dan gerust op:  info@tingoyesa.nl.

LENTE
Het is lente, ook bij Tingoyesa: de eerste lammetjes zijn er! Maandag 16 april waren de twee zonen van Bella er opeens; de bevalling hebben we gemist. Een beetje jammer, twee rammetjes; maar aan hun toekomst denken we nog maar even niet. We genieten van die prachtige stoere kereltjes die, al voordat ze een week oud zijn, zich graag aan het gezag van hun ongeruste moeder onttrekken en her en der kattenkwaad gaan uithalen.
Op 19 april verraste Cathy (die we voor onvruchtbaar versleten omdat ze de afgelopen jaren steeds "leeg" bleef) ons met een mooi ooilam. De wisselwerking tussen de lammeren is erg leuk om te zien. De rammetjes doen stoer, het ooitje gedraagt zich nuffig, niets menselijks is hen vreemd. 

       

Herdwick lammetjes zijn met hun roze neusjes en hun zwarte wol met variabele witte vlekjes bijzonder aantrekkelijk, vinden wij. Ze hebben zelfs iets sjieks, in tegenstelling tot hun moeders, die er in het voorjaar bepaald slonzig en rafelig uitzien. Dat  is vaak zo bij herdwicks, zo viel ons op. Ze schuren veel in het voorjaar. We maakten ons zelfs een beetje zorgen, het zou toch geen wolschurft of iets dergelijks zijn? Gelukkig stelde Karin, onze vraagbaak en rasvertegenwoordiger bij de VSS, ons gerust: Herdwicks zijn echte natuurschapen, die in het voorjaar zelf hun wol gaan afschuren en er daardoor soms minder fraai uitzien. Na het scheren is alles weer opgelost. Maar kijk toch eens wat een sjiek (chique) lam! En pa Boris heeft ook een deftige uitstraling, vind je niet?

   

Er zijn mensen die het vreemd vinden, dat bij ons de lammeren gewoon in de kudde geboren worden. En nog wel een kudde met drie rammen (waarvan er weliswaar twee zijn gecastreerd). Tsja, wat zal ik erover zeggen, het gaat hier gewoon prima zo. Ik wil heus niet alle schapenhouders die gewend zijn hun drachtige ooien af te zonderen en op te hokken, proberen te overtuigen dat het anders moet. Herdwicks zijn (zoals eerder gezegd) natuurschapen en ouessanten ook. De ooien kunnen zich afzonderen, en doen dat ook als ze bevallen en kort daarna. Maar ze lijken er weinig problemen mee te hebben als hun kuddegenoten even komen buurten (zie het verslag van 26-5-2011 onder OUD NIEUWS 2011). De rammen zijn vriendelijk en tolerant tegenover de lammeren, en meestal galant tegenover de ooien, behalve als er lekkere hapjes in het geding zijn. Onderling bakkeleien ze regelmatig, maar voor zover wij kunnen beoordelen altijd vriendschappelijk en nooit erg heftig. En zeg nou zelf, zou je je als lam niet superveilig voelen als elke mogelijke bedreiger het hoofd zou moeten bieden aan deze drie beschermengelen..? V.l.n.r.: Roderic, Boris en Alexander; daarachter Cathy en haar dochtertje.


Onze varkentjes mogen weer op het grote weiland, en dat vinden ze erg prettig. Ze hebben er even samen gelopen met de schapen, wat op zich prima gaat, maar nu er lammetjes geboren worden houden we varkens en schapen zekerheidshalve toch maar even apart.

  
Dirk, Dexter en Dolores.


18-3-2012  Of het nu schrijversblok was, een winterdip of gewoon luiheid, het heeft veel te lang geduurd sinds het laatste Tingoyesa nieuws verscheen. Volgens de statistieken van de Hosting manager zijn er al veel vaste bezoekers en mensen die deze site in hun Favorieten hebben geplaatst. Zelf ken ik er zo ook een aantal. Die moet je serieus nemen. De afgelopen tijd werd er openlijk gemord; men werd het zat de website steeds tevergeefs op nieuws te controleren.
Dat kan zo niet langer. Hierbij dus de eerste update van 2012.

TITUS
Misschien heeft het wel zo lang geduurd, omdat er alweer een overlijden van een viervoeter te melden viel, en ik daar gewoon geen zin in had. In oktober 2011 verloren we plotseling Titus, een van de vriendelijke Schwarznase broertjes. Sectie door de GD gaf ook deze keer geen duidelijke conclusie omtrent de doodsoorzaak. Er werden wel wormen gevonden in zijn ingewanden, hoewel hij nog recentelijk ontwormd was. Misschien dus een resistente worm infestatie, maar het  lijkt mij toch vreemd dat een gezond volwassen schaap daaraan bezwijkt. Hoe dan ook, broer Roderic die tot dan toe zelden van zijn zijde week, bleef als enige zwartneus achter, en dat is erg jammer. De Wallise Schwarznasen zijn toch een slag apart binnen de schaapskudde. Ze hebben inmiddels ons hart gestolen, want - al zijn ze onhandig groot en zwaar - wat zijn het leuke schapen! Het liefst staan ze de hele dag tegen je aangeleund om gekriebeld en geaaid te worden. Onze herdwicks zijn ook redelijk mak, en de ouessantjes zijn zelfs hondsbrutaal, maar als je ze wilt inenten, ontwormen, bekappen of scheren, krijg je ze opeens niet meer te pakken. Zo niet onze Wallise vrienden. Zij vlijen zich vertrouwelijk tegen je aan (nadat je eerst je rug hebt gebroken om ze met hun ruim 100 kilo op hun achterwerk te zetten, en minstens een kledingstuk, maar vaak ook een of meer ledematen of als je pech hebt een ingewand hebt geperforeerd aan die mooie hoorns) en knabbelen gezellig aan je oorlel terwijl je ze behandelt . Ook daarna vluchten ze niet weg, maar blijven trouw aan je zijde om je te "helpen" terwijl je hun soortgenoten onder handen neemt.

 
Titus mei 2011                                                                                   Roderic maart  2012

Hoe nu verder met de schaapskudde? We zijn het er wel over eens, dat Roderic een of meer rasgenoten als gezelschap verdient. Net zoals bij honden het geval is, zijn ook schapenrassen soms zo verschillend van elkaar dat ze aansluiting missen met andere rassen. Ter illustratie: onze bracchi italiani zijn een en al neus en begrijpen niets van, bij voorbeeld, border collies, die een en al oog zijn. En omgekeerd. En zo lopen (liepen) ook in ons schapenweiland de Fransen, de Engelsen en de Zwitsers meestal apart van elkaar. Het is natuurlijk handig om te kiezen voor een enkel ras. Geen gedoe met rassenscheiding en dergelijke beladen begrippen. Maar voor mij werkt dat helaas niet. Rassen fascineren mij, vooral de extremen, en het liefst zou ik er zoveel mogelijk verzamelen. Ooit zal ik nog eens een Ierse wolfshond bezitten, hoop ik. Van de bloedhond, de Afghaanse windhond en de Tibetaanse mastiff zal ik dan om praktische redenen (maar niet van harte) afzien. Maar we hadden het over schapen. Met de zwartneuzen willen we wel verder. De ouessantjes zijn ook geweldig leuke schaapjes. Mak en gemakkelijk, sober en vriendelijk. De ooitjes zijn geweldig. 4 van de 5 rammetjes zijn daarentegen lastig (ze bokken of rammen graag); dat is wel vervelend. Ook het stemgeluid van de ouessanten schrikt mensen soms af. Ze blaten luid, ze blaten schril, en sommige blaten veel, overigens niet allemaal. En je raakt ze, in elk geval de rammetjes, aan de straatstenen haast niet kwijt. Er worden er zo veel aangeboden. Andere schapenrassen gaan in zo'n geval vaak naar de slager, maar bij zo'n minischaapje dekken dan de opbrengsten de kosten niet. Verder is bij de ouessantfokkers het exterieur erg belangrijk. Het gesleep met  schaapjes, het wassen en fohnen, en het meedoen aan keuringen is echter bepaald niet onze hobby. Waarschijnlijk stoppen we derhalve met het fokken van ouessantschaapjes. Onze superbrave 10 jaar oude Alexander blijft hier vanzelfsprekend tot de ouderdom hem velt. Ons bruine ooitje Elsje is onvruchtbaar en kan dus ook veilig blijven. Hoe het met de zwarte Eva moet, weten we nog niet.
De herdwicks zijn ook leuke, sobere schapen. Ze zijn wel minder mak dan de andere 2 rassen, in elk geval onze twee ooien, ze zijn wat gereserveerder. Er zijn wel fokkers die bloedlijnen hebben die tammer zijn; we zouden daar misschien een paar ooien kunnen aanschaffen. Onze ram Boris is super: mooi, vriendelijk, braaf en zachtaardig. Daar zou ik graag mee verder willen. Maar wat te doen met de ooien Bella en Cathy?

  Boris

Tot overmaat van ramp zag ik laatst een koppel Wensleydale Longwool schapen. Wat een schoonheden! Die fiere houding, die fraaie lange wol...
De hebzucht die mij al zo vaak bekroop bij het zien van bijzondere huisdierrassen, nam weer bezit van mij. Rustig blijven, niet overhaast handelen, dan gaat zo'n bevlieging wel weer over. Realiseer je de nadelen: grote eetlust, hoefproblemen naar men beweert, en ze wegen 115 kg (ooi) tot 135 kg voor een ram...

    Wensleydale Longwool

De vier ramlammeren van 2011, James, Flip, Floris en Felix, hebben alle vier goede nieuwe tehuizen gevonden. Samen hebben ze 10 euro opgebracht, en een veelvoud daarvan gekost aan voer, ontwormingen, stamboomaanvragen en advertentiekosten. Nu hoeven we niet aan onze hobby te verdienen, maar als de beesten enigszins zelfbedruipend zijn is dat toch wel prettig. Als we komend seizoen weer zo veel rammetjes krijgen, kiezen we daarom wellicht toch maar voor de gang naar de slager, in plaats van ze gratis weg te geven. Dan is zo'n gewicht van een Wensleydale ram misschien toch wel weer interessant...

   


REGINALD
Vanochtend vroeg hoorde ik merel Reginald al fluiten, het was nog donker. Ik weet niet precies hoe de merels dat onderling geregeld hebben; vaak zie ik 5 of 6 merels tegelijkertijd op het grasveld, maar wie waar zingt is kennelijk strikt aan regels gebonden. Elke merelman heeft zijn eigen zangplek en zingt regelmatig zijn eigen naam om dat duidelijk te maken; let er maar eens op. Aan de voorzijde van ons huis zingt een merel met de naam Figaro: om de paar coupletten klinkt zijn refrein "Figaro figaro". Opzij van het huis kweelt Frederik, een veel voorkomende naam onder merels. In de moestuin zong in 2008 en 2009 een buitengewoon virtuoos exemplaar. Zijn lied was zeer gevarieerd, een genot tijdens het spitten en wieden. Hij imiteerde zelfs vaak de beltoon van een mobiele telefoon, gelukkig niet de mijne. We noemden hem de GSM-vogel. In 2010 was hij plots verdwenen. Dood waarschijnlijk. In de moestuin zong nu een veel minder getalenteerde soortgenoot, die kennelijk Reginald heette. Om precies te zijn: Reginald Piep, met de klemtoon op de eerste en de laatste lettergreep. Eindeloos zong hij zijn viertonige lied, Reeeginald Pieiep, Reeeginald Pieiep, je werd er gek van. In 2011 was het al niet anders. Ik legde mij er maar bij neer dat ik voortaan bij deze vier tonen zou moeten tuinieren. Dit voorjaar werd ik verrast door een prachtig merellied in de moestuin. Ach, Reginald is dood en zijn plaats ingenomen door een knappere zanger, dacht ik. Maar toen klonk zijn viertonig refrein, klemtoon op de eerste en vierde lettergreep. Het was Reginald, hij had bijgeleerd.



HONDJE HUILT, HONDJE LACHT
Het volgende lijkt me voor mensen die het gedrag van dieren bestuderen wel interessant. Onze malamutes waren honden die dicht bij de natuur stonden, ik bedoel dat ze veel gedrag vertoonden dat je de meeste honden niet ziet doen, maar wel herkent in natuurfilms over wolven. Sommige van die gedragingen waren niet zo opvallend, bij voorbeeld gelaatsuitdrukkingen en gebruik van oren, lippen en staart; andere trokken wel de aandacht, zoals hun dominantiegedrag tegenover andere honden, het opbraken van voer voor de jongen, en de neiging om in luid wolvengehuil uit te barsten. Grappig is dat hun soort- maar niet ras-genoten die neiging tot huilen snel overnamen: onze Westie Rover huilde in navolging van zijn malamute-huisgenoten als een miniwolfje, en bracco Gerrit ziet ook na het verscheiden van de poolhonden nog geregeld aanleiding om in luid geloei uit te barsten. Charlie heeft nooit een malamute ontmoet, maar heeft het huilgedrag weer moeiteloos van Gerrit afgekeken. Ik vrees dat wij altijd huilende honden zullen hebben omdat deze erfenis van Tara steeds doorgegeven wordt. Op zich is dat niet zo verwonderlijk, omdat het om oergedrag gaat dat ook in de genen van de doorgefokte huishond nog wel ergens verankerd zal zijn.
Lachen is een ander verhaal. Wolven lachen door hun bovenlip op te trekken. Onze malamutes deden dat ook; het was vriendelijk bedoeld maar mensen schrokken er wel eens van. Gerrit heeft dit nooit overgenomen, hij zou dat ook niet kunnen, zijn lippen zijn veel te lang. Zijn charmante glimlach berust op een heel ander principe: hij hapt zijn lippen naar binnen. Hoe dat begonnen is, is te vinden onder OUD NIEUWS 2010 (18-7-2010). Het gaat om een volkomen ander fenomeen dan het lachen van een wolf (of een poolhond) en zit naar je mag aannemen dan ook niet in de genen. Toch heeft Charlie ook dit merkwaardige gedrag overgenomen: hij lacht op dezelfde manier, zij het dat hij 3 van de 4 keer niet verder komt dan een halve glimlach (een liphelft). Hij heeft dit letterlijk afgekeken. Bijzonder toch? En hij leert bij: steeds vaker toont hij een hele glimlach.

       
 
DOLORES' BLOTE BILLEN
Met ons drietal kunekunes gaat het ondertussen prima. Dirk heeft een stel vervaarlijke slagtanden ontwikkeld, waar je bang van zou kunnen worden, ware het niet dat hij de beminnelijkheid zelve is. Dexter ziet er door zijn wilde krullen even knuffelbaar uit als hij is. En ook Dolores heeft een heel vriendelijk karakter, al is ze wel de vinnigste van de drie. Ons voornemen om haar te laten dekken stellen we, omdat ze nog tamelijk klein is en nog niet merkbaar berig is geworden, uit tot eind 2012. In het voorjaar van 2013 verwachten we dus weer een mooi toom stamboek kunekune biggen. Belangstellenden mogen zich alvast melden!

 

Dolores ziet er op het moment wat minder mooi uit: ze heeft door rui en schuren een kale kont gekregen. Niets verontrustends, varkens hebben dat af en toe. Groeit wel weer aan. Het schijnt goed te zijn om de kale gedeelten regelmatig met babyolie te masseren tegen de jeuk en om de huid soepel te houden. We zoeken daarom nog vrijwilligers voor het masseren van Dolores' blote billen.



UILSKUIKENS
Tot slot nog iets over de steenuiltjes. Vorig jaar verdween kort voor het broedseizoen een helft van "ons" koppel steenuiltjes, zodat het niet tot broeden kwam. Het overgebleven uiltje bleef ons trouw; elke dag zat hij in onze appelboom en trok zich van onze bezigheden niets aan. Hij leek het zelfs allemaal wel gezellig te vinden, ik verbeeldde mij dat hij af en toe naar mij knipoogde wanneer ik onder zijn boom aan het werk was. We waren erg blij toen begin dit jaar er opeens een tweede uiltje opdook. De twee konden het goed met elkaar vinden en al gauw waren we zelfs getuige van een paring, pal voor ons achterraam.
Helaas was de nieuwkomer niet zo relaxed als onze "oude" uil. Ze trok zich boven in de boom terug wanneer we buiten kwamen en ging er al snel vandoor wanneer we niet meteen doorliepen, en keek ook wanneer de honden buiten speelden bepaald niet vriendelijk. Ze deed me vaag aan iemand denken, ik weet niet aan wie. Overigens geef ik toe dat ik het verschil tussen een mannetjes- en een vrouwtjes-uil niet kan zien; dat ik de rustige uil voor een mannetje aanzie en het neurotische type voor een vrouwtje is dus volkomen willekeurig c.q. seksistisch. Enfin. Ik zag het al een beetje aankomen, dit kon niet goed gaan zo. Eind februari waren ze plots verdwenen. 's Nachts horen we ze nog wel roepen, ze zijn dus nog in de buurt, maar hebben een andere nestkast opgezocht, er hangen er meerdere in onze buurt. Het loeder heeft natuurlijk onze goedzak overgehaald (lees: gedwongen) om te verhuizen. Uilskuikens.