TINGOYESA

Mediterrane Mini-ezels, Kunekune varkens, Herdwick schapen en meer

TUINVOGELS

Oud Nieuws 2010 en 2011

24-7-2011 Het laatste nieuwsbericht is alweer een poos geleden, en er is in de tussentijd van alles gebeurd. Helaas niet alleen maar leuke dingen.
Het slechte nieuws is, dat onze kunekune zeug Daisy in de nacht van 10 op 11 juli is overleden. Op 8 juli werd ze ziek: ze at slecht en liep moeizaam, stijf, alsof het pijn deed. De veearts kwam meteen, kon niet duidelijk iets vinden en gaf een pijnstiller, een antibioticum en corticosteroiden. Na een korte opleving op 9 juli, werd ze de volgende dag in rap tempo zieker. Met name haar ondertemperatuur van 36.5 maakte op dat moment al wel duidelijk, dat de prognose erg slecht was. Verdere behandeling van de veearts en allerlei goede adviezen van ervaren varkensliefhebbers mochten niet baten; 's avonds raakte ze in coma en 's nachts is ze overleden. We hebben haar laten ophalen door de GD voor sectie. Ze blijkt te zijn overleden aan een circulatiestoornis met longoedeem, door een hydropericardium (vochtophoping in het hartzakje). Helaas blijft onduidelijk wat de achterliggende oorzaak daarvan is geweest. Er waren geen aangeboren afwijkingen, alle onderzochte weefsels (ook hart) waren normaal, en er is ook geen infectieuze oorzaak gevonden. Ook vergiftiging werd door de varkensdierenarts als zeer onwaarschijnlijk beschouwd. Pericarditis (ontsteking van het hartzakje) door onbekende oorzaak, daar moeten we het mee doen. 
Hoewel onze overgebleven kunekunes Dirk, Dolores en Dexter voor genoeg leven in de brouwerij zorgen, missen we Daisy toch wel erg. Ze was altijd een nogal dominant aanwezige dame en de onbetwiste koningin van de varkensstal, vriendelijk en onverstoorbaar, en een super-moeder, zo heeft ze de afgelopen maanden bewezen.


 

6 van de 7 biggen zijn de afgelopen maand naar nieuwe tehuizen in Donderen (Drenthe), Beemster (N-H) en Hem (N-H) vertrokken. De twee in Donderen heten nu Dinant en Debby, het Beemsterse stelletje heet Dinant en Daisy 2 en de twee in Hem luisteren (in theorie dan) naar de namen Klara en Bertha. De naam Daisy leeft dus nog voort, en verder is weer eens bewezen dat Dinant een uitstekende naam voor een varken is. Ik zeg het zelf maar, dat spaart jullie de moeite.
De kleintjes maken het blijkens de berichten en foto's die we inmiddels hebben ontvangen uitstekend. We prijzen ons gelukkig dat ze allemaal zo goed terechtgekomen zijn! Dexter, de big die bij ons blijft wonen, ontwikkelt zich als een bijzonder eigengereid typetje. Als jonge big glipte hij al graag door het schapengaas heen het weiland uit naar onze achtertuin, en hij blijkt niet van plan te zijn deze gewoonte op te geven. Met veel gewrik en gebeuk zorgt hij ervoor dat het gat in het gaas met hem meegroeit.

 

Vroeg of laat zullen we hier paal en perk aan moeten stellen, maar we vinden het nog zo gezellig, zo'n big op het gazon, die je altijd vrolijk knorrend begroet. Als we buiten eten, komt hij lekker tussen de stoelen liggen en bedelt schaamteloos om aaitjes en lekkere hapjes. Hij laat zich door niets of niemand van de wijs brengen, niet door onze eigen honden en al evenmin door de honden van bezoekers. Het is ook leuk om te zien hoe mens en dier op die onverstoorbare kleine tank reageren. Zeiler, de hond van onze vrienden P. en R., is afkomstig uit Spanje en heeft een moeilijk verleden met de bijbehorende gebruiksaanwijzing als gevolg. Normaliter jaagt hij achter alles wat beweegt aan, maar hij is helemaal weg van Dexter en niet van het biggetje weg te slaan.

 

Zolang Dexter de tuin niet verbouwt, zien we zijn uitstapjes nog maar door de vingers. Voorlopig haalt hij nog redelijk selectief het zevenblad uit de borders (daar zijn varkens gek op), zodat de schade meevalt. Een grotere bedreiging voor onze siertuin is de combinatie mollen en Charlie. Samen zorgen zij voor een buitengewoon mysterieus verschijnsel. De mollen maken hopen van zo'n 30 cm hoog, die vervolgens door Charlie worden omgezet in kuilen van zeker 60 cm diep. Tot zover niets ongewoons. Lastig, dat wel, maar niet bovennatuurlijk. Het merkwaardige is echter, dat na het terugharken van het uitgegraven zand er altijd een kuil met een diepte van wel 40 cm overblijft. Vele kruiwagens zand heb ik al aangesleept om al die gaten te vullen en inmiddels zijn vele kubieke meters aarde in het niets verdwenen! Onze tuin staat al bekend als de Bermuda-driehoek van de Schaapskooiweg. Het is dat ik een tamelijk sceptisch persoon ben, anders zou ik haast gaan geloven dat er "iets" is...





9-6-2011 De bonte spechten hebben hun kinderen inmiddels geintroduceerd bij "restaurant Tingoyesa". Hieronder een foto van een van de jongen, te herkennen aan het rode petje.


6-6-2011 Op 27 mei j.l. zijn de biggen bij de dierenarts geweest, waar ze allemaal zijn gechipt en de drie beertjes onder narcose zijn gecastreerd. Gelukkig hebben ze alles prima doorstaan en scharrelden ze al snel weer rond of er niets gebeurd was.

 




Een vriendin van ons durfde laatst te beweren dat varkens "vies en lui" zouden zijn.... ooit zulke onbegrijpelijke onzin gehoord?!

 




26-5-2011 Vandaag is Bella bevallen van een tweeling. Prachtige lammeren, maar helaas alweer rammetjes....  Hieronder een beeldverslag van de bevalling:

  

 

  

 

  

 

  


25-5-2011  Inmiddels is de vrede getekend in de varkensstal en slapen alle kunekunes als een grote familie samen. "Grote zus" Dolores ligt graag lekker temidden van de biggen, maar wordt als Daisy gaat voeden wel weggebonjourd.

  

De biggen hebben inmiddels ontdekt hoe ze het weiland via het schapengaas kunnen verlaten en gaan elke dag op rooftocht door de tuin. Als we buiten eten, generen ze zich niet uitgebreid te gaan staan bedelen; verder is de vogelvoerplaats favoriet evenals het gras onder de kersenboom. Als het baasje eens een teiltje met moestuin-oogst onbeheerd achterlaat, dan is dat natuurlijk helemaal een buitenkansje! Van de honden, die daar hun bedenkingen over hebben, trekken ze zich als rechtgeaarde kunekunes natuurlijk geen biet aan.

   


  

Gelukkig hebben we naast biggen ook andere vaste bezoekers van de voederplaats:inmiddels is onder meer de Grote Bonte Specht stamgast geworden:



15-5-2011 Vandaag hebben we Dirk en Dolores bij Daisy en haar kroost in de wei gelaten. Dat werd niet echt de hartverwarmende familiereunie waarop we gehoopt hadden... De arme Dirk werd door Daisy gillend het weiland rond gejaagd en verbrak alle snelheidsrecords. Op Dolores had Daisy iets minder de pik, maar ook die moest niet te dichtbij komen. Uiteindelijk keerde de rust weer en gingen de twee verschoppelingen in het verste hoekje van het weiland liggen mokken. 't Zal nog wel wennen, maar ik vrees dat ze vannacht buiten zullen moeten slapen want mama Daisy laat ze de stal niet in.


 

Vanochtend is Alexia zonder enig probleem bevallen van een, vinden wij, bijzonder mooi gekleurd ramlam. Leuk ook voor het baldadige bruine ouessantlam dat nu eindelijk een speelkameraadje heeft; de oudere schapen werden af en toe gek van hem.

   


14-5-2011  De biggen groeien als kool. Voor de meeste hebben we inmiddels uitstekende nieuwe tehuizen gevonden, waarnaar ze vanaf half juni kunnen vertrekken. Een zeugje en een beertje zijn nog beschikbaar.

 


 
 

9-5-2011 De schapen zijn weer geschoren. Altijd weer even wennen, zo'n wei vol blote dames en heren...

 

 


25-4-2011  Nog wat leuke foto's van het jonge spul, met dank aan Bas van der Werf.

 
 
 
 


19-4-2011  Het eerste modderbad en daarna lekker zonnebaden.

   


18-4-2011 Gisteren heeft William onze ginger big Dolores bij ons afgeleverd. Voorlopig kan ze nog niet samen met Daisy en haar kroost, omdat ze dan waarschijnlijk zou proberen bij Daisy te drinken zodat de kleine biggen tekort zouden komen. Dolores woont de komende weken dus samen met Dirk in de boomgaard. Dirk reageerde in eerste instantie nogal knorrig en jaloers, maar dat begint al bij te trekken.



Vandaag is Daisy voor 't eerst met haar toom naar buiten geweest, een prachtig tafereel dat veel belangstelling trok van menselijke en dierlijke buren.






17-4-2011  Ze zijn er dus, 7 prachtige levendige biggen, 3 beertjes en 4 zeugjes in de kleuren zwart-wit en wit-zwart. In de nacht van vrijdag op zaterdag 16 april werden ze tussen 03.30 en 05.00 uur alle 7 geboren. Noch moeder Daisy, noch de biggen hadden daarbij hulp nodig. Toch wel erg spannend, zo'n bevalling en de uren daarna. Je vreest voortdurend dat die zware zeug met haar gewicht die piepkleine en nog niet zo vlugge biggen zal verpletteren. Gelukkig bleek Daisy een goede en erg voorzichtige moeder. Doodliggen is een van de belangrijkste doodsoorzaken van jonge biggen. We waren de eerste dagen dan ook niet uit de kraamstal weg te slaan en bleven maar biggen tellen. Zeker honderd keer tot 7 geteld, en minstens vijf hartverzakkingen wanneer een van de biggen zich even had verstopt.

   

Diezelfde avond diende de volgende bevalling zich aan, die van ouessantschaapje Eva. Tot nu toe hadden onze schapen altijd zonder enige hulp afgelammerd, maar dit keer vorderde de bevalling niet. Bij het licht van een zaklantaarn en met het handboek schapen-verloskunde in de hand werd een schouder-elleboogligging vastgesteld en (toen er ruim twee uur geen progressie was) volgens de aanwijzingen in het boek gecorrigeerd. Dat ging gelukkig niet al te moeilijk en zo werd een levenslustig lam geboren. Ben er best wel trots op!  In het daglicht de volgende ochtend bleek het te gaan om een bruin ramlam. Of het een schimmeltje wordt is ons nog niet duidelijk; de tijd zal het leren. Het is in elk geval een mooi, speels kereltje. Moeder Eva was behoorlijk uitgeput maar is inmiddels gelukkig ook weer goed opgeknapt.

  



16-4-2011  TINGOYESA PROUDLY PRESENTS:

Daisy's biggen, geboren 16-4. Verdere informatie volgt binnenkort!


06-4-2011  Er zijn hier dit voorjaar nog geen lammetjes geboren, en biggen evenmin. De schapen houden ons net als vorig jaar lang in spanning. Daisy is onmiskenbaar drachtig, maar heeft nog ongeveer een week te gaan tot aan haar uitgerekende datum. De kraamstal voor de biggen is inmiddels in orde gemaakt, waarbij we de hulp hebben ingeroepen van een paar timmerlui. Terwijl die bezig waren met de stal, moesten de varkens in het weiland blijven om de mannen niet voor de voeten te lopen. Een parasol zorgde voor schaduw en een vakantie-achtig sfeertje.

 
De timmerlieden vonden de KK's maar luie varkens. De varkens onthielden zich van commentaar, maar vonden de timmerlui eigenlijk maar uitslovers.
In Nes is inmiddels Dolores, ons toekomstige "rooie" varken geboren. Half april komt ze naar Nijverdal. Hieronder een paar foto's van het toom van Queenie. De rechterfoto toont links onze Dolores, rechts haar zusje Muffin dat naar de familie Hagemeijer in 's-Heerenbroek zal verhuizen.

 

Onze kippenfamilie bestond tot voor kort uit Wyandottehaan Karel met zijn Wyandottedames en 1 "plofkip", een vleeskip die zo breed en zwaar is geworden dat ze meer op een kruising tussen een gans en een bulldog lijkt dan op een kip. Een aantal van de oude Wyandotjes had de winter niet overleefd, reden waarom we wat nieuwe kippen erbij wilden kopen. De fokker waar we onze kippen gewoonlijk vandaan halen, had echter geen Wyandottes meer; nog wel wat jonge Sussex hennen in de kleur Columbia. We sloegen de Kippen-encyclopedie erop na, waarin dit ras beschreven wordt als een zeer vriendelijke, rustige kip met een aangenaam temperament. Vliegen zit niet in hun aard, aldus het boek, zodat ze achter een lage omheining (hooguit 60 cm) te houden zouden zijn. Bovendien zijn het goede leggers en goede kloeken, vaak broeds, iets dat ons wel aansprak, omdat het ons de afgelopen twee jaar niet is gelukt onze Wyandotten eieren te laten uitbroeden. We kochten dus vier Sussex kippen. Die liepen de volgende dag al vrolijk aan de verkeerde kant van het ruim 1 meter hoge hek. Hebben wij weer, een stel ongeletterde hennen die de Kippen-encyclopedie niet gelezen hebben..

 

Onze bracco Charlie groeit als kool en is, nu zes maanden oud, al bijna even hoog als Gerrit - maar nog een stuk smaller. Hij is een ontdeugende puber, die vorige week zijn puppy-diploma op de hondenschool met de hakken over de sloot heeft gehaald. Vergeleken bij hem is Gerrit een toonbeeld van braafheid.

 

Tenslotte nog iets over de wilde vogels in onze tuin. Waren we een paar jaar terug nog zo goed als ornithobeet, inmiddels kunnen we als junior amateur-ornithologen al best aardig meekomen. Niet in de laatste plaats dankzij de inspanningen van bevriende collega Wouter, die ons al menig weekeinde voor dag en dauw het veld in commandeerde om ons de beginselen van het vogelen bij te brengen. Niet onbelangrijk daarbij is het bijbehorende jargon. We mompelen nu tijdens onze wandelingen achteloos dingen tegen elkaar als: "Robotap op 12 uur", waarmee bedoeld wordt: "Kijk schat, daar recht vooruit zit een roodborsttapuit".
In onze tuin genieten we van de dagelijkse drommen mezen, mussen, vinken, groenlingen, en de wat zeldzamere verrassingen zoals de appelvink, de grote lijster, patrijzen in het weiland enzovoorts. De steenuilen eisen weer de hoofdrol op. Elke dag zijn ze in de buurt van onze nestkast te vinden en we hebben dan ook goede hoop dat ze dit jaar hier tot broeden zullen komen... Als dat zo is zullen onze katten de zomeravonden en -nachten binnenshuis moeten doorbrengen om te voorkomen dat ze uilskuikens verschalken. Op de foto linksonder lijkt Bram een echte bedreiging voor de ekster, maar wees gerust, Bram is een klunzige jager die nooit iets vangt; die ekster lachte zich rot. Jazz is een stuk gevaarlijker, al specialiseert zij zich gelukkig vooral in zoogdieren: ze vangt veel muizen en helaas ook wel eens een jong haasje..

  




25-1-2011  Het nieuws van 2010 is verplaatst naar het kopje "OUD NIEUWS" en is daar nog steeds te bekijken.
Verwacht in 2011: Ouessantlammetjes vanaf ongeveer 27-3-2011, van het schimmelrammetje Sam, dat inmiddels weer naar De Broekse Hoeve in Barchem is teruggebracht.
Het herdwickrammetje Bo (Boris van Stal De Deugd) hebben we gekocht en blijft dus bij ons. Herdwicklammeren verwachten we vanaf ongeveer 27-4-2011. Wil je informatie, of lammeren reserveren? Neem gerust contact op.
Verder verwachten we rond 12-4-2011 biggen van onze zeug Daisy en de prachtige beer Jasper (zie ook OUD NIEUWS). Daisy is niet meer berig geworden, dus we mogen aannemen dat de dekking geslaagd is. Ook bleek Jasper ineens niet meer in haar geinteresseerd en was zijn  voorkomende, galante gedrag als bij toverslag verdwenen. En wij dachten nog wel dat hij een echte gentleman was! We verwachten vooral wit-zwarte en zwart-witte biggen, gezien de kleur van beide ouders, maar niets is zeker. We hanteren een wachtlijst; heb je interesse, neem dan z.s.m. contact op! Ook voor informatie, of om eens met onze dieren kennis te maken.

  Daisy en Jasper december 2010.

Op 2 januari was de winterwandeling van de Nederlandse Bracco Club in Hilversum. We gingen er met Gerrit naartoe, ook om kennis te maken met bracco-fokkers en om ons te informeren over verwachte nesten, want ons was inmiddels duidelijk geworden dat Gerrit toch wel erg een maatje miste. Op deze bijeenkomst was ook de Belgische fokster Mattie De Palmenaer (kennel Di Cacciola), die twee prachtige 3 maanden oude kastanjebruin-schimmel pups bij zich had. Wij vielen als een blok voor een van deze twee en de knoop werd al snel doorgehakt... Tot stomme verbazing (en grote vreugde) van ons nageslacht kwamen we die middag met twee honden thuis! De nieuwe aanwinst heet officieel Justus di Cacciola, maar we noemen hem Charlie en we zouden hem inmiddels voor geen goud meer willen missen!

  Charlie 2-1-2011

Inmiddels is Charlie alweer flink gegroeid. Hij leert erg veel van Gerrit, die zich als een geweldig lieve en tolerante grote broer gedraagt en stiekem ook graag meeprofiteert van de privileges die zo'n schattige pup nu eenmaal krijgt (zijn bijnaam Prins Charles kreeg hij niet voor niets):

 

Het is een fraai span samen en erg komisch om te zien hoe Charlie het gedrag van Gerrit, inclusief de eigenaardigheden, probeert te imiteren. Ze spelen uren samen en vallen daarna uitgeput op de bank (op de bank, ja...) in slaap. Wat zeg je? Welnee, dat is helemaal niet lastig voor ons om op de grond te moeten zitten. Dat went heus heel snel.


 

19-12-2010  Vorig weekend is Daisy vertrokken naar Dedemsvaart voor haar date met Jasper (Widbrook Tutaki II) van de familie Kroon. De twee tortelduifjes konden het meteen prima met elkaar vinden; Jasper is dan ook een echte gentleman en behandelt Daisy als een prinsesje.



Gisteren ontvingen we bericht van Dianne Kroon, dat Jasper Daisy op 17 en 18 december heeft gedekt. Nu moeten we dus afwachten of ze over drie weken opnieuw berig wordt. Zo niet, dan is ze drachtig en kan ze terugkomen naar Nijverdal om hier in april hopelijk te bevallen van een mooi toom biggen!
Hier in Nijverdal hebben twee tijdelijke bewoners zich bij onze kudde gevoegd. Borg Bjorn en ram Bo (ja, daar is over nagedacht, die namen) kwamen afgelopen week de gelederen versterken. Bjorn is een lief ginger kunekune borgje van de familie Kroon. Omdat het zo zielig zou zijn voor Dirk dat hij tijdens de logeerpartij van Daisy alleen zou achterblijven, kregen we Bjorn van Dianne als "lease-big" mee om Dirk zolang gezelschap te houden. Na wat gekibbel over de voorrangsregels bij de etensbak, konden de twee heren het inderdaad al snel heel goed met elkaar vinden. De borgjes en de hamels delen samen een weiland, de eunuchen-afdeling dus.



De ouessantjes staan apart met hun rammetje Sam, en de herdwickdames Bella en Cathy kregen in het derde weiland gezelschap van een rammetje, dat we huren van dhr. Schippers. Omdat we dachten dat hij naamloos was, noemden we hem tijdelijk maar Beau. Later bleek hij wel degelijk een naam te hebben: Boris van Stal De Deugd. Beau werd dus Bo. Het is een lief, mak en mooi rammetje met de bekende vertederende herdwick-glimlach en eveneens die mooie zachte blik in zijn ogen. Daar komen vast een paar prachtige lammetjes van!

      


21-11-2010  Vandaag heeft William de herdwickjes Jill en Jane opgehaald en meegenomen naar hun nieuwe thuis op de Willco State in Nes. We vinden het heel fijn om te weten dat ze zo goed terechtkomen. We vertrouwen erop dat ze hun taak als "zorgdieren" op de zorgboerderij van William en Marco met verve zullen vervullen, en we zullen ze ongetwijfeld nog terugzien daar in Friesland.

            
 

Onze bracco Gerrit is nu, na het overlijden van Tara, "enigst hond". Of hij dat ook blijft is natuurlijk de vraag; daarover is hier het laatste woord nog niet gesproken. Gerrit zelf lijkt niet zo'n moeite te hebben met zijn huidige situatie. Sommige leden van het gezin daarentegen (ik noem geen namen) zwijmelen al weg bij de gedachte aan een nieuwe pup, zo'n schattig vizsla'tje bijvoorbeeld of misschien wel nog zo'n ruim in z'n vel zittend bracco'tje... Terwijl andere gezinsleden (ik noem wederom geen namen maar het begint met een M en eindigt op arijke) wel wat bedenkingen hebben over de zindelijkheidstraining, en het vooruitzicht van twee kleine-maar-hardnekkige-haartjes-rondstrooiende en grote-fluimen-in-het-rond-schuddende, extreem aanhankelijke bracco's...  Aanhankelijk is-t-ie inderdaad, onze Gerrit, vermoeiend soms, maar wel heel lief. Geheel volgens de rasstandaard is hij ook (redelijk) gehoorzaam, erg gevoelig, en buitengewoon sociaal. Ieder mens en iedere hond is zijn vriend (tot het tegendeel bewezen is). Slechts op één punt voldoet hij niet aan de rasbeschrijving: hij houdt niet van zwemmen. Hij loopt graag een eindje het water in, hapt woest in het rond in het water (Gerrit drinkt namelijk niet; hij eet water), maar voordat hij aan zwemmen toekomt is er altijd een moment dat hij hevig schrikt van een monster dat hem vanuit het water aankijkt. Met vier poten tegelijk springt hij in paniek achteruit de oever weer op en blijft nog minutenlang achterdochtig naar het wateroppervlak loeren. Tot nu toe hebben we hem niet kunnen uitleggen, dat dat  lelijke monster zijn eigen spiegelbeeld is. Overigens begrijpen we zijn reactie wel. Wij hebben dat ook wel eens, wanneer we de keldertrap oplopen en Gerrit bovenaan de trap staat:


14-11-2010  Op 12 november j.l. hebben we helaas onze lieve malamute Tara moeten laten inslapen. In twee dagen tijd ging het opeens heel snel achteruit met haar gezondheid en hadden we geen andere keus meer. 13 jaar lang is ze een geweldige en heel bijzondere hond voor ons geweest, een echte persoonlijkheid die we nooit zullen vergeten. Vriendelijk en rustig maar wel altijd zeer aanwezig. Ze blafte zelden of nooit, maar liet wel graag van zich horen met een scala aan geluiden; malamute-liefhebbers zullen wel weten wat ik bedoel. Het afgelopen jaar was goed te merken dat ze oud werd. De laatste tijd lag ze graag in de voortuin, waar ze zowel de straat als het huis in de gaten kon houden en elke bezoeker "op zijn malamutes" kon begroeten. Hieronder de laatste foto die we van haar gemaakt hebben, enkele dagen voor haar dood, op haar favoriete plek voor het huis.


 

10-11-2010  De ouessantjes Elsje en Eva en ons "oueswickje" Alexia staan sinds 31/10 apart van de rest van de schapen, samen met het rammetje Sam (Sam 353 van de Broekse Hoeve). Sam is een mooi, lief en heel klein schimmelrammetje dat we voor dit seizoen van Gradus Derksen uit Barchem gehuurd hebben. Hij is een zoon van de topram Samasjha van Home Free, waaraan in het Bulletin d'ouessant van september 2010 een artikel gewijd is. Samasjha wordt daarin beschreven als een fraaie, typische ram, een lief dier dat prachtige lammeren produceert. De schimmelkleur is dominant over andere kleuren. Sam's ouders zijn beide schimmels, en van zijn grootouders hebben er 3 de schimmelkleur. Er is dus een goede kans, dat er volgend voorjaar hier 1 of meer schimmellammetjes geboren worden.


24-10-2010  De dracht van Queenie is helaas misgegaan, dus dit jaar zal er nog geen ginger zeugje in Nijverdal rondscharrelen. Maar vandaag ontvingen we bericht dat Pablo Queenie opnieuw gedekt heeft, dus als alles goed gaat wordt ons toekomstige oranje varkentje rond half februari in Nes geboren..
Onze hamels maken het weer prima. De zwartneuzen liepen de dag na de castratie alweer rond alsof er niets gebeurd was, maar Alexander heeft er wel een dag of vijf over gedaan voor hij zijn eetlust en levendigheid weer helemaal terughad. Inmiddels is duidelijk dat de castratie ook op een oude ram een goede invloed kan hebben: hij is vriendelijk en knuffelig als nooit tevoren en heeft geen enkel kopstootje meer uitgedeeld. We zijn benieuwd hoe het met de ontwikkeling van de horens van de Schwarznasen zal gaan. Op internet lees je, dat na castratie van een ram de hoorn-ontwikkeling stagneert. Maar omdat bij Schwarznasen zowel de rammen als de ooien forse horens hebben, is dat misschien bij hen wel anders.. De tijd zal 't leren.

    

Over niet al te lange tijd zullen Jill en Jane naar hun nieuwe thuis in Friesland verhuizen. Jammer, maar ze zullen vast genieten van de aandacht die ze er zullen krijgen. Hier worden ze in de strijd om aandacht en lekkere hapjes door de grotere schapen en de varkens nogal eens naar de achtergrond gedrongen.. 

    


07-09-2010  We hadden ons wel wat zorgen gemaakt over het castreren van de rammetjes, vanwege allerlei horrorverhalen over rammen die niet bijkwamen uit de narcose, doodbloedden of hun darmen via de castratiewond verloren en ga zo maar door. Onze dierenarts gaf eerlijk toe ook niet zo veel ervaring met de ingreep te hebben en twijfelde over algehele of plaatselijke verdoving. Op internet bleek verbazend weinig te vinden te zijn over dit onderwerp. Daar gaan we dus nu iets aan veranderen met dit verslag!     WAARSCHUWING: deze reportage bevat schokkende beelden.

Onze dierenarts heeft inmiddels overleg gepleegd met Utrecht en kiest voor een algehele verdoving met Domitor en Ketamine, gecombineerd met locale anaesthesie d.m.v. lidocaine + adrenaline. Eerst zorgvuldig wegen, want de dosering komt nogal nauw. Dosis uitgerekend op een kladpapiertje en daarna voor de zekerheid toch nog maar een calculator uit de rommella opgediept want je weet maar nooit... Het Ketamine-Domitor-mengsel wordt vervolgens intraveneus via een halsvene toegediend:


 

Binnen een minuut is het schaap onder zeil en kan hij op de geimproviseerde operatietafel worden gelegd. Vervolgens wordt het operatiegebied c.q. het scrotum locaal verdoofd en geschoren:

 

Dan reinigen en desinfecteren met jodium:

  

En dan kan het mes erin. De tunica vaginalis (het vlies dat de testikel en bijbal omhult) wordt geopend en de testis wordt naar buiten getrokken.



De funiculus (zaadstreng met bloedvaten) wordt afgebonden (geligeerd) met catgut en omstoken om te voorkomen dat deze ligatuur kan afglijden.

  

Hierna wordt de zaadstreng ongeveer 2 cm onder de ligatuur doorgeknipt en daarmee wordt de testikel verwijderd. Aan de andere kant precies hetzelfde verhaal. De scrotumwonden worden open gelaten om de kans op zwelling en op infectie te verkleinen (anders dan veel mensen denken raakt een gesloten wond eerder geinfecteerd dan een opengelaten wond). Hierna kan de patient worden toevertrouwd aan de goede zorgen van het toegewijde personeel van de verkoeverruimte:

     

Voor de slimmeriken die letten op de tijd op het horloge van de dierenarts en de vlekken op het operatiedoek: inderdaad, hierboven zijn foto's van de castraties van de twee zwartneusjes door elkaar gebruikt. Na de ingreep krijgt de patient een antisedans toegediend (antidotum tegen het narcosemiddel) en komt hij binnen een minuut of tien bij. Als Alexander aan de beurt is loopt Roderick alweer vrolijk (nou ja, dat is wat overdreven) rond. Op de tafel groeit de testikeloogst. Ik wilde eigenlijk op wat exotische kooksites nog zoeken naar een leuk recept hiervoor, maar vreemd genoeg mocht dat niet van Marijke.

  

Onder de toeziende blik van een kunekune ondergaat ook Alexander de ingreep:

  



Na afloop krijgen alle drie nog een antibioticum en tetanus-immunoglobine toegediend. Ik heb ze ook maar wat Clik tegen de vliegen op de achterhand gespoten; ik hou eigenlijk niet zo van dat vergif, maar je moet er niet aan denken dat ze maden in hun wondjes krijgen!

  

Tot zover dit verslag. Ik had er nog wel wat dieper op in willen gaan, maar ik heb sinds vanmiddag een beetje last van een raar gevoel in mijn.., eh, onderbuik. *
(* grapje natuurlijk; als medisch professional doet het mij uiteraard niks om een paar testikels afgeknipt te zien worden, ook al behoorden ze toe aan mijn eigen lieve dieren.)
De hamels lijken de ingreep goed te hebben doorstaan. De Schwarznasen hadden meteen alweer trek; Alexander was wat langer onder de indruk maar scharrelde vanavond ook alweer redelijk vief rond. Hopelijk zijn ze morgen allemaal weer de oude.



06-09-2010  Gisteren zijn de Walliser Schwarznase broertjes Titus en Roderic bij ons gearriveerd. Een beeldschoon en zeer innemend stel! Ze krijgen hun eigen pagina en fotogalerij. Morgen worden ze gecastreerd, daarna meer nieuws.

                 
 


29-08-2010  De herdwicklammeren verkleuren langzaam verder. Het rechteroortje van Jill blijft gespleten. Daar krijgen we geen nieuw oormerk meer in... Gelukkig heeft ze er geen last van. En zo kunnen we het onafscheidelijke tweetal wel gemakkelijk uit elkaar houden.

 

 
   


Ondertussen wachten we gespannen op berichten uit Nes over de op handen zijnde bevalling van Queenie. Hieronder een foto van de hoogzwangere aanstaande moeder, die William ons stuurde. Wij hopen dat er een mooi knaloranje zeugje van "fokzeug-kwaliteit" voor ons bij zal zitten. Dit weekend is ze uitgerekend, dus wij checken nagelbijtend minstens elk uur onze inkomende e-mailberichten.



Binnenkort komen twee Walliser Schwarznase rammetjes onze kudde aanvullen. Dit tweetal, Titus en Roderic geheten, woont nu nog in het Drentse Yde, maar zal nadat ze door de VSS-inspecteur gekeurd zijn volgend weekeinde naar Nijverdal komen. Dit grote Zwitserse bergschapenras met zijn markante gehoornde kop, mooi getekende vacht en vriendelijke rustige karakter vinden we al heel lang erg aantrekkelijk. Om 3 verschillende schapenrassen te gaan fokken is echter wel erg ingewikkeld, omdat je al die ooien en rammen gescheiden moet houden. Daarom hebben we ervoor gekozen 2 rammetjes  te nemen, die gecastreerd zullen worden, net als onze oude ouessantram Alexander. Als hamels, zoals dat heet, zullen ze naar wij hopen zonder problemen bij de kudde kunnen blijven. Hieronder Titus en Roderic nog bij hun mama in Drente.

  


18-07-2010  Meer lammeren gaan er naar alle waarschijnlijkheid dit jaar niet komen; Cathy's dikke buik en uiers berustten kennelijk op een schijndracht. Varkens en schaapjes kunnen weer gezellig in dezelfde wei. De speciaal voor Dirk en Daisy aangelegde modderpoel wordt ondanks de hitte nauwelijks door hen gebruikt, behalve als openbaar toilet...


 

Jill en Jane groeien voorspoedig en beginnen al wat te verkleuren zoals herdwickjes dat geacht worden te doen. Gisteren zijn ze door de VSS-keurmeester gekeurd en stamboekwaardig bevonden. Helaas heeft Jill het klaargespeeld een van haar oormerken te verliezen en heeft ze daarbij haar rechteroor lelijk uitgescheurd. We hopen maar dat 't nog mooi zal genezen. Onze toch al niet geringe weerzin tegen die vermaledijde oormerken is in elk geval nog verder gegroeid. 

           
 


 

Onze wyandotte kippen hebben tijdelijk gezelschap gekregen van een vijftal witte vleeskippen (ook wel "plofkippen" genoemd). Het betreft zogenaamde sexfouten, oftewel kuikens die als hennetjes gesext waren en bedoeld waren als moederdieren voor een vermeerderingsbedrijf, maar die bij het opgroeien toch hanen bleken te zijn. Zo heb ik het begrepen althans. Kennelijk kunnen ze bij dat bedrijf niet zo goed sexen, want er zit toch een hen tussen... een dubbele sexfout dus. We kregen ze gratis van onze goede schaapscheerder Dick, heel aardig en leuk, maar helaas nadert wel het moment dat ze naar de braadpan of vrieskist  zullen moeten verhuizen. Ze groeien explosief (vandaar plofkippen) en beginnen ook al te kraaien, en wanneer ze elkaar zoals hanen dat doen naar het leven gaan staan zal er ingegrepen moeten worden. Ze hebben dan in elk geval een aantal weken een prachtleven gehad en zijn van bleke zielige kuikens die alles eng vonden, in korte tijd uitgegroeid tot trotse hoenders met mooie rode kammen en normaal kippengedrag. Een van de hanen heeft ontdekt dat het onder de vogelvoederpaal een waar luilekkerland is: lekker op je zij liggend in het zonnetje de graantjes oppikken die de vogels morsen.

  

 

Andere gevederde vrienden waar we de afgelopen tijd veel plezier aan beleven zijn de steenuiltjes. Ze hebben niet in onze nestkast gebroed, maar zorgen met hun kroost wel dagelijks in onze tuin voor spektakel. De ouders zijn kennelijk bezig hun jongen hun territorium uit te werken, en dat gaat met veel heen-en-weer gevlieg en lawaai gepaard.


              

 

Als laatste item in deze update van de afgelopen anderhalve maand nog iets over onze lieve bracco Gerrit. Gerrit heeft altijd de vreemde gewoonte gehad, dat hij iets in zijn bek moet hebben wanneer hij mensen begroet. In het begin was dat meestal een knuffel, die dan trots aan het bezoek werd gepresenteerd. Helaas kan onze Gerrit het slopen van knuffels niet laten, zodat deze niet altijd voorhanden zijn. Wanneer zich bezoek aankondigt, zoekt hij nerveus iets om vast te pakken, en dat is dan bij gebrek aan beter wel eens - bij voorbeeld -  een meubelstuk, een gsm of een toevallig langslopende kat. Niet altijd een succes. Gelukkig heeft hij er onlangs iets op gevonden, iets dat hij altijd bij zich heeft: zijn bovenlip! Wanneer hij nu iemand hoort aankomen, neemt hij die met een onnavolgbare hapbeweging tussen zijn tanden en begroet de binnenkomer met deze allercharmantste glimlach:


    


 

Tot slot nog een fotootje om te laten zien dat 't toch wel een knappe hond is:


 



02-06-2010   We krijgen er geen genoeg van... Hier nog een paar fotootjes van moeder-en-kind-geluk in de wei.

     


02-06-2010   Eindelijk! Vanochtend om half negen beviel Bella van een fraai ooilam en 20 minuten later was ook haar zusje er.

  
 

Bella toont zich een zorgzame moeder en de lammeren drinken al snel prima. De tantes zijn erg geinteresseerd; stiefpapa Alexander bekijkt 't nog even van een afstandje. We noemen het tweetal voorlopig Jill en Jane, maar dat kan nog veranderen door inspraak van alle gezinsleden.

      


30-05-2010   Gisteren kregen we een e-mail van Leendert Heeres, de nieuwe eigenaar van herdwickschaap Anna (zie nieuws 26-3-2010). Hij berichtte ons, dat Anna gisterochtend bevallen is van een prachtig ooilam. De boreling luistert naar de naam..... Marijke! Zoals alle herdwick lammetjes is ze vrijwel helemaal zwart geboren. Hieronder een foto van moeder en dochter, met dank aan Leendert.
Hier in Nijverdal zijn we nog steeds lamloos. Dat zal nu vast niet lang meer duren, want met name Bella ziet eruit alsof ze elk moment kan exploderen en waggelt door haar volle uiers wijdbeens door de wei.


26-05-2010   We zijn op bezoek geweest bij de familie Kroon in Dedemsvaart om hun KK's te bewonderen, en vooral ook om kennis te maken met onze aanstaande "ideale schoonzoon" Jasper. Met deze kanjer heeft ons zeugje Daisy zo tegen het eind van het jaar een date. Jasper is een prachtige, supervriendelijke wit-zwarte beer (Tutaki x Jenny) die niet alleen qua bloedlijn prima bij Daisy (Awakino x Te Whangi) past, maar ook qua type een prima match is. Jasper is van het engelse type, vrij laag op de poten en met een korte wipneus, terwijl Daisy net als haar vader Qwybus een wat langere snoet heeft (meer het nieuw-zeelandse type). De nieuwe rasstandaard pleit voor een wat "gematigd" c.q. gemiddeld type.

  

   

Op de onderste foto's laten beer Jasper, borg Joe en zeug Rose zien hoe welopgevoed ze zijn door keurig op commando te zitten voor een stukje appel. We verheugen ons nu al enorm op de uitkomst van deze geplande logeerpartij. Daisy zelf heeft geen inspraak; het is een duidelijk geval van uithuwelijking. Maar wij kunnen ons niet voorstellen dat zij niet als een blok zal vallen voor de charmes van deze bink!
Over de schapen zullen we het vandaag maar niet hebben. Terwijl overal om ons heen de lammeren al behoorlijk de baard in de keel krijgen, laten onze dames nog steeds op zich wachten. Bovendien hebben ze het vandaag ernstig bij het baasje verbruid. Gisteravond heb ik kennelijk het hek van de moestuin niet goed afgesloten, waarvan onze "brave" schaapjes vannacht handig gebruik hebben gemaakt. Helaas blijken ze (net als hun baasjes) een duidelijke voorkeur te hebben voor de wat exclusievere etenswaren, zoals aspergetopjes, aardbeien en piepjonge worteltjes. De ordinairdere groenten zoals kool en uien hebben ze niet opgegeten, "alleen maar" vertrapt... Een paar fruitboompjes zijn volledig van bast ontdaan en kunnen dus ook worden afgeschreven. Ik heb de neiging om het hele stelletje blatende vandalen stante pede tot lamskoteletjes en shoarmareepjes te verwerken nog net weten te bedwingen, al kostte dat een welhaast bovenmenselijke inspanning. Maar zonder asperges of andere voorjaarsgroenten zouden die koteletjes toch niet tot hun recht zijn gekomen...


18-05-2010   Vandaag komt schapenscheerder Dick Vrielink ons zestal van hun wol verlossen. Eerst is Cathy aan de beurt (links) terwijl de anderen wat nerveus op hun beurt wachten.

      

De voorkant wordt geschoren terwijl het schaap op haar achterste zit, de achterkant terwijl het schaap staat.

 

Wanneer moeder Bella aan de beurt is, kijkt dochter Alexia belangstellend toe. Behalve geschoren, worden de schapen meteen ook bekapt (rechts). Net als bij Cathy is duidelijk te zien dat Bella drachtig is. Dat geeft de burger moed!

   

Zijn ze niet schattig, die Herdwickjes in hun zomer-outfit? Rechts: de ouessantjes vind je tussen de bergen wol bijna niet terug.

   

Nadat als laatste Alexander aan de beurt is geweest (handig die handvaten aan een ram!), bewonderen de schapen elkaars nieuwe kapsel.

      
 

17-05-2010   Op 16 mei hebben we de eerste ledenvergadering van de Kunekune Vereniging bijgewoond, op stadsboerderij Vosheuvel te Amersfoort. Terwijl onze varkens en schapen braaf zij-aan-zij thuis het gras maaiden (foto links), hadden wij een gezellige en leerzame bijeenkomst met enhousiaste KK-liefhebbers en konden we de dieren van Vosheuvel uitgebreid bewonderen: onder meer leuke Kunekunes en Herdwick schapen, maar de meeste indruk maakten nog de prachtige, makke, kleine Dahomey runderen (rechts). Als we toch eens een hectare meer hadden.....

   

05-05-2010  Nog steeds geen lammetjes... We blijven hopen maar houden er steeds serieuzer rekening mee dat we het dit jaar zonder ouessantlammeren moeten doen. Om toch iets leuks te kunnen melden: We kregen vandaag bericht van William en Marco (van de Willco State) dat hun ginger zeug Queenie door de ginger-and-black beer Pablo gedekt is. Als alles goed gaat zou dat eind augustus een mooi toom biggen kunnen opleveren waar ook een zeugje voor ons bij zit. Wij duimen ons een ongeluk. Hieronder een foto van de roodharige diva Queenie tijdens een zonnebad.


24-04-2010  Verdrietig nieuws. Eergisteren heeft Luka, kort nadat ze de kruisband van haar linkerknie scheurde, ook haar rechter kruisband gescheurd terwijl ze gewoon in de tuin aan het scharrelen was. Nu is één gescheurde kruisband erg vervelend, maar wel te verhelpen. Twee gescheurde kruisbanden is echt een regelrechte ramp. Luka kon haar beide achterpoten niet meer belasten, waardoor niet alleen lopen en staan onmogelijk was, maar ook plassen en poepen een enorm probleem werd. Zowel de waarnemend dierenarts als onze eigen dierenarts achtten de kans erg klein (mede gezien haar leeftijd en gewicht) dat ze na een knie-operatie succesvol zou kunnen revalideren en weer aan het lopen zou komen. We hebben daarom in overleg met de dierenarts de moeilijke beslissing moeten nemen haar in te laten slapen. Gisteravond heeft de dierenarts na zijn avondspreekuur Luka bij ons thuis geëuthanaseerd. Het was voor ons allemaal een vreselijke dag. Ook al ben je er wel van overtuigd dat je de beslissing hebt genomen die het beste voor de hond is, toch voel je je een verrader terwijl je haar in afwachting van de dierenarts knuffelt en lekkere hapjes voert.
Luka is bij ons geboren en is ruim 10 jaar bij ons geweest. We hebben haar in de tuin begraven.


19-04-2010  Veel te melden is er nog niet, maar voor degenen die onze website in de gaten houden maar weer eens een berichtje.
Schapen:   Nog geen lammetjes! Zou onze Alexander te oud zijn om zich voort te planten of heeft hij het dit jaar gewoon wat rustiger aangedaan? Het is aan onze ouessantjes erg moeilijk te zien of ze drachtig zijn. Vorig jaar wierp Eva een week nadat ze door de dierenarts betast en niet-drachtig verklaard was ("ík zou niet weten waar dat lam dan zou moeten zitten") een prachtig voldragen lam. Ik meen nu bij Elsje en Eva wel wat zwelling van de uiertjes te voelen. We wachten dus maar optimistisch af. Vanochtend was in elk geval alles nog rustig; ik trof de beide dames in een goed gesprek met haan Karel (foto hieronder). De herdwick-lammetjes verwachten we eind april/ begin mei. Zou de dromerige blik in de ogen van Cathy iets goeds beloven?

    


Varkens:  Dirk en Daisy groeien als kool en hebben gelukkig, nu er weer gras te grazen valt, het wroeten (hopelijk definitief) gestaakt. Op 1 mei a.s. is de Open Huis Dag van de Nederlandse Kunekune Vereniging, waaraan wij ook meedoen. Iedereen is die dag tussen 10 en 16 uur welkom om kennis te maken met onze twee KK-tjes. Voor een lijst van deelnemende Kunekune-houders en -fokkers: zie de website van de KKVN (onder LINKS).

   


Honden:   aan Tara merkten we de afgelopen tijd steeds meer dat ze oud wordt. Lange wandelingen kan ze steeds minder goed aan. Het liefst liep ze de laatste tijd een vast rondje op de Velderberg, waar ze de weg goed kent; ze sneed dan hele stukken af door weilanden en maisvelden over te steken. Als wij het eens in ons hoofd haalden een andere route te kiezen, werd dat door koningin Tara gewoonweg geweigerd, en wie haar kent zal begrijpen dat  daarover niet te onderhandelen viel. Onlangs ging Luka tijdens een wandeling door haar knie, en sedertdien loopt ze moeilijk. Toen we een week daarna opnieuw wilden wandelen op de Velderberg, ging ze er toen ik haar uit de auto tilde opnieuw doorheen, en sprong direct de auto weer in. Tara verklaarde zich solidair en weigerde ook pertinent het voertuig te verlaten. Er zat niets anders op dan ook de verbaasde Gerrit maar weer in te laden en huiswaarts te keren. Voorlopig blijven de malamutes (op een dagelijks blokje-om na) dus thuis en bewaken zij huis en tuin terwijl wij met Gerrit gaan fietsen of wandelen. Jammer, maar het is wel heerlijk ontspannen om op stap te gaan met alleen een sociale hond als Gerrit, en niet steeds op je hoede te moeten zijn of de malamutes geen andere honden dreigen te molesteren!

   



30-03-2010   De eerste lammetjes, van onze ouessantjes Eva en Elsje, kunnen nu elk moment geboren worden. Vorig jaar verliep de geboorte van de lammeren probleemloos binnen de kudde, ook in aanwezigheid van pa Alexander, maar toen waren er nog geen varkens bij. Hoe vreedzaam en vriendelijk onze kunekunes ook zijn, toch zijn we er niet helemaal gerust op hoe ze met een pasgeboren lam zullen omgaan. Daarom hebben we zondagochtend, na nachtelijke visioenen van afgekloven lammetjes, de knorrende stopcontacten verplaatst naar de boomgaard. Die vermaakten zich daar de hele dag prima, en omdat de boomgaard goed omheind is en voorzien van een mooi schuilhok met vers droog stro, verwachtten wij geen problemen. Toen ik zondagavond laat de honden uitliet, was ik dan ook niet voorbereid op de aanblik van twee varkens in onze voortuin, die zich vrolijk te goed deden aan de beplanting aldaar. Ik liet snel de honden naar binnen in de keuken, waar deze zich gewoontegetrouw opstelden in afwachting van hun "midnight snack". Dat leek Dirk en Daisy ook wel wat... Ik kan wel zeggen dat Marijke nogal opkeek van dat vijftal kwispelende viervoeters in haar keuken, drie honden en twee varkens, die allemaal een brokje wilden voor het slapengaan. Jammer genoeg niet aan gedacht een foto te maken. Gelukkig draafden de biggen vervolgens braaf mee naar hun vertrouwde hok waar ze zich knus tussen de schapen in het stro vleiden. De volgende dag bleek, dat ze het kastanjehouten hek van de boomgaard gewoon opzij hebben gedrukt, waarbij een stel flinke schroeven als de spreekwoordelijke lucifershoutjes zijn afgeknapt.
Lessen: 1. Kunekunes zijn honkvast en houden er niet van om zonder overleg verhuisd te worden. 2. Een normale stevige omheining houdt een varken niet tegen. 3. Kunekunes believen wel een snackje voor het slapengaan en zijn niet te beroerd dat zelf af te komen halen.
Wij hebben besloten de varkentjes maar te laten waar ze zijn, en de ooitjes extra goed in de gaten te houden en deze bij tekenen van naderende bevalling even apart te zetten.


26-03-2010   Inmiddels is een flinke hoek van het weiland door onze KK's in een maanlandschap veranderd, en zal gefreesd en opnieuw ingezaaid moeten worden. Deze week is onze grootste Herdwick Anna verhuisd naar het Friese Triemen, waar ze nu deel uitmaakt van een flinke kudde Herdwicks van een collega Herdwick-liefhebber en VSS-lid. Anna kon van onze schapen het slechtst overweg met onze varkentjes, en bleef ze vaak opjagen wat veel onrust opleverde. We hopen dat het haar in haar nieuwe varkensvrije omgeving goed gaat en dat ze haar nieuwe eigenaar straks verblijdt met een of twee mooie lammeren! Hier gaat het er nu een stuk vrediger aan toe, al deelt Alexander nog wel eens een kopstootje uit, met name wanneer er brokjes uitgedeeld worden en de varkens naar zijn smaak te opdringerig zijn.





09-03-2010    Waarom kijken de schapen op de linkerfoto zo verwijtend naar die twee varkentjes? Omdat die hun hele weiland aan het verbouwen zijn, zoals blijkt uit de rechterfoto... Kunekunes wroeten naar men zegt minder dan andere varkens; maar dat wil niet zeggen dat ze het nooit doen. Dirk en Daisy hebben zich een half jaar lang keurig gedragen, maar hebben deze week toch plots de smaak van het omploegen te pakken gekregen. Dit heeft vast te maken met het feit dat er niets meer te grazen valt. Volgens kenners is het vooral een "jeugdzonde". Dat hopen we dan maar.....

          



20-02-2010    De dekverklaringen van de schapen zijn naar de rasverenigingen opgestuurd en de oormerken, een "noodzakelijk" kwaad, zijn besteld. We kijken uit naar de lammetjes in het voorjaar. Biggen zullen hier dit jaar nog niet geboren worden; toch hopen wij ook wat varkens betreft in 2010 op uitbreiding: we staan weer op de wachtlijst, ditmaal voor een zeugje in de kleur ginger of ginger and black, van De Willco State in Nes.


13-02-2010    Lease-ram Knuf heeft gedaan wat van hem verwacht werd en is terug naar zijn eigenaar. Ook Alexander heeft, naar we aannemen, zijn twee Ouessantdames inmiddels gedekt. Nu maar afwachten wat het voorjaar brengen zal!
Eindelijk kunnen de Kunekunes, de Herdwicks en de Ouessanten weer in één wei. Wel zo'n vrolijk gezicht en het scheelt bovendien een hoop gesjouw met water en hooi. De afgelopen langdurige vorst- en sneeuwperiode moesten we twee keer daags 3 verschillende weilandjes bevoorraden en dat is nu met 2/3 afgenomen.




10-02-2010    Na enkele (lange) avonden huisvlijt is de website klaar om van start te gaan.